پایان نامه کارآزمایی بالینی و استرس اکسیداتیو

Korkmaz و همکارانش (114) در مطالعه ای در سال 2013 سطوح AOPPS (محصولات توسعه یافته اکسیداسیون پروتئین)، TAC(ظرفیت تام آنتی اکسیدانی) و PAB (توازن پرواکسیدان-آنتی اکسیدان) را در بیماران مبتلا به سندرم متابولیک بررسی نمودند. در این بررسی تعداد کل 55 فرد مبتلا به سندرم متابولیک( 37 زن و 18 مرد) و 20 فرد گروه کنترل سالم (14 زن و 6 مرد) با نمایه توده بدنی کمتر از 25 شرکت نمودند. نتایج مطالعه حاکی از آن بود که مقادیر AOPP ، TAC و PAB به میزان معنی داری در مبتلایان به سندرم متابولیک بیشتر از گروه کنترل سالم بود. همبستگی مثبتی بین سطوح PAB با دیگر عوامل استرس اکسیداتیو و ارکان سندرم متابولیک مشاهده شد. آنالیز رگرسیون لوجیستیک نشان داد که مقادیر PAB سرمی بالاتر همراهی مثبت و مستقلی را با اجزای سندرم متابولیک دارد. نتایج این مطالعه حاکی از آن بود که سطوح افزایش یافته AOPP و PAB احتمالا ناشی از افزایش استرس اکسیداتیو در سندرم متابولیک است. همچنین شواهد این مطالعه پیشنهاد کردند که مقادیر PAB می تواند به خوبی سطوح استرس اکسیداتیو در بیماران مبتلا به سندرم متابولیک را منعکس کند.
همچنین Fujita و همکارانش (115) در سال 2006 مطالعه ای را بر روی 102 فرد مبتلا به سندرم متابولیک به هدف بررسی ارتباط بین استرس اکسیداتیو با چاقی شکمی و سندرم متابولیک انجام دادند. آنها غلظت یک پروستاگلاندین مرتبط با استرس اکسیداتیو در ادرار را به عنوان شاخص استرس اکسیداتیو سیستمیک در نظر گرفته بودند. نتایج مطالعه آنها نشانگر همراهی بین استرس اکسیداتیو و سندرم متابولیک بود (114).
در سال 2008 Grattagliano و همکارانش یک مطالعه مروری پیرامون ارتباط استرس اکسداتیو با سندرم متابولیک انجام دادند. آنها گزارش نمودند که در بیماران مبتلا به سندرم متابولیک، تغییر فعالیت مسیرهای بیوشیمیایی منجر به افزایش گونه های اکسیژن فعال، کاهش حفاظت آنتی اکسیدانی و افزایش پراکسیداسیون می گردد. نتایج این مطالعه مروری حاکی از آن بود که وقایعی که در سندرم متابولیک رخ میدهند از جمله هیپرگلایسمی و افزایش اسیدهای چرب آزاد خون، با تشدید استرس اکسیداتیو و متعاقب آن افزایش خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی همراهست.
5- 2. مطالعات مرتبط با اثرات آنتی اکسیدانی زعفران
اخیراً محققان یافته اند که کروسین ها اثر آنتی اکسیدانی و ازبین برنده رادیکال بیشتری نسبت به آلفاتوکوفرول در سلول های توده فئوکروموسیتوم با تمایز عصبی که از گلوکز محروم هستند دارد، و نبود آن ها منجر به پراکسیداسیون لیپیدهای غشای سلولی شده و فعالیت سوپراکسید دیسموتاز داخل سلولی را کاهش می دهد. این اثرات با کروسین ها معکوس شده و فعالیت گلوتاتیون وابسته به NADPH بیشتر می شود و این ماده را به آنتی اکسیدانی غیرقابل انکار و قوی تبدیل می کند که با استرس اکسیداتیو در سلول های عصبی مقابله می کند (116).
Nam و همکاران (117) گزارش کردند که کروسین ها و کروستین ها با مهار فعال شدن و تکثیر میکروگلیا ها (سلول های شبیه ماکروفاژ در CNS) منجر به حفاظت عصبی می شوند. در حقیقت، زمانی که میکروگلیا ها فعال شوند، این سلول ها واکنش قابل توجهی شامل تولید بالای مولکول های متعدد پیش التهابی و سیتوتوکسیک ایجاد می کنند (118, 119). از جمله این مواد می توان به فاکتور نکروز توموری (TNF) آلفا، اینترلوکین (IL)-1 بتا، IL-6، نیتریک اکسید (NO) و ROS های دیگر اشاره کرد. در مطالعه Nam و همکاران (117)، هم کروسین و هم کروستین در کاهش محصولات تحریک شده بوسیله لیپوپلی ساکارید (LPS) از قبیل NO، TNF-alpha، IL-1beta و ROS درون سلولی مؤثر بودند. به علاوه، کروسین به طور قابل توجهی تولید NO ناشی از میکروگلی ها را مهار کرد.
در مطالعه Ghazavi و همکاران (120)، محققان انسفالومیلیت را القا کرده و به عنوان مدل حیوانی MS در نظر گرفتند. مشخص شده است که ROS التهاب سلول های شوان (در نورون های محیطی) و الیگودندریسیت ها (در CNS) را شروع می کنند که منجر به تولید میلین در اطراف آکسون ها و جلوگیری از آسیب به نورون ها می شود. محققان عصاره اتانولی کلاله های زعفران ایرانی را به گروه موش های آزمایشگاهی دادند و با گروه شاهد مقایسه کردند. در گروه تحت درمان با زعفران، قدرت آنتی اکسیدانی احیاکننده فریک (FRAP) که قبلاً شرح داده شده است (121)، به طور قابل توجهی بالاتر از گروه شاهد بود. به علاوه، یافته های بافت شناختی مغز موش هایی که با زعفران درمان شده بودند، نشان دادند که انفیلتراسیون سلول T کمتر و میانگین مساحت ضایعه کمتری نسبت به گروه شاهد داشتند.
این شواهد توسط مطالعه Chatterjee و همکاران (97) تأیید شد. آن ها در مطالعه خود ظرفیت کل آنتی اکسیدانی (TAC) کروسین را در نمونه های انسانی اندازه گیری کردند. نمونه های پلاسما از مردان سالم غیرسیگاری و بیماران مبتلا به دیابت تیپ 2 با گستره سنی مشابه گرفته شدند. نمونه های پلاسما پس از سانتریفیوژ نمونه خون وریدی با سرعت 2000 rpm برای 10 دقیقه به دست آمدند. محلول DPPH با 35.5 میکرولیتر از عصاره کروسین مخلوط شده و جذب نوری 515 نانومتری در دقیقه 20 پس از آغاز واکنش تعیین شد. ظرفیت کل آنتی اکسیدانی با استفاده از کروسین هندی با عنوان Trolox گزارش شد. داده های حاصل حاکی از آن بودند که بیماران دیابتی فعالیت آنتی اکسیدان کمتری نسبت به افراد سالم دارند و این تأیید کننده آن بود که دیابت و عوارض آن از قبیل نوروپاتی محیطی و رتینوپاتی با استرس اکسیداتیو همراهی دارند. علاوه بر استفاده از کروسین در سنجش ظرفیت کل آنتی اکسیدانی، محققان نتیجه گرفتند که زعفران هندی که به عنوان ادویه در طبخ بکار می رود، می تواند در جلوگیری از آسیب ناشی از رادیکال های آزاد سودمند باشد.
نتایج مطالعه Saleem و همکاران (122) بر روی ایسکمی مغزی حاد در رت هایی که با زعصاره زعفران پیش درمان شده بودند، نشان داد که زعفران در از بین بردن تغییرات ایسکمیک سوپراکسیددیسموتاز مغزی، GSH-Px و CAT مؤثر است. در این مطالعه محققان از مدل انسداد شریان مغزی میانی در ایجاد ایسکمی مغزی حاد در رت استفاده کردند. در نتیجه انسداد شریان، محتویات GSH و آنزیم های مربوطه تخلیه شد، در حالی که سطوح مالوندیالدهید (MDA)، گلوتامات و آسپارتات به طور قابل ملاحظه ای افزایش یافت. فعالیت های آنزیم Na-K-ATPase، SOD و CAT در نتیجه انسداد شریان به طور قابل توجهی کاهش نشان داد. همچنین فعالیت های عصبی رفتاری در گروه مورد کاهش داشت. نتایج نشان داد که تمامی تغییرات القا شده به واسطه ایسکمی به طور قابل ملاحظه ای با پیش درمان به وسیله کروکوس ساتیووس هفت روز قبل از القای انسداد شریان تخفیف یافت و این نتایج با یافته های هیستوپاتولوژی که نشان دهنده کاهش مرگ سلولی به دنبال انسداد شریان و پرفیوژن مجدد بود، ارتباط داشت. محققان اثرگذاری کروکوس ساتیووس را در ایسکمی کانونی پیشنهاد کرده و آن را به ویژگی های آنتی اکسیدانی آن ربط دادند.
در مطالعات قبلی مشخص شده است که کروسین ها اثر ضد التهابی بر موش هایی دارند که عصاره های آبی و اتانولی کلاله های C. sativus دریافت کرده اند. پاسخ ضد التهابی همچنین ممکن است از محتوای زعفران شامل فلاونویدها، تانین ها، آنتوسیانین ها، آلکالوئیدها و ساپونین ها باشد. عصاره کلاله اثر ضعیف تا متوسطی در مقابل التهاب حاد داشته است، ولی وقتی در دوز های بالاتر داده شد، عصاره آبی و اتانولی کلاله زعفران فعالیت قابل توجهی در برابر التهاب حاد داشت. در التهاب مزمن، عصاره آبی و اتانولی کلاله و نیز عصاره اتانولی گلبرگ فعالیت ضد التهابی داشتند ولی عصاره آبی گلبرگ فعالیت قابل ملاحظه التهابی نداشت. این یافته ها نشان می دهد که کلاله زعفران و به مقادیر کمتر گلبرگ زعفران را می توان برعلیه وضعیت های التهابی مزمن درگیر کننده CNS به کار برد (123, 124).
اخیراً اثرات قابل توجهی در مقابله با فرایند هایی که منجر به آترواسکلروز می شوند، به برخی فعالیت های کروستین نسبت داده شده که می تواند سرعت انتقال و انتشارپذیری اکسیژن را افزایش دهد. این نتایج هم در مدل های in vivo و هم در مدل های in vitro نشان داده شده اند. در محلول های پروتئینی که غلظتی مشابه با پلاسما داشتند، اضافه کردن مقدار کمی کروستین منجر به افزایش 80 درصدی در قابلیت انتشار اکسیژن در 25درجه سانتی گراد داشت. همچنین کروستین بروز آترواسکلروز را با کاهش قابل ملاحظه سطوح کلسترول سرمی پایین می آورد. مقدار فعال لازم برای یک هفته فقط 10 تا 100 میکروگرم به ازای وزن بدن است (125).
علوی زاده و همکارانش (98) یک مطالعه مروری پیرامون خواص کروسین در سال 2014 انجام دادند. آنها در مطالعه مروری خود گزارش نمودندکه کروسین به عنوان ماده آنتی اکسیدانی اصلی در عصاره زعفران، دارای ویژگی های آنتی اکسیدانی مختلفی از جمله: افزایش توانایی پاکسازی نیتریت، ممانعت از رادیکال های آزاد، تقویت فعالیت سوپر اکسید دسموتاز و تاخیر پراکسیداسیون لیپیدی بوده است .
Assimopoulou و همکارانش (126) در سال 2005، در بررسی های آزمایشگاهی خود توانایی کروسین در پاکسازی رادیکال های آزاد را مشاهده نمودند. آنها گزارش نمودند که محلول متانولیک کروسین استخراج شده از کروکوس ساتیووس ال دارای خصوصیات پاکسازی رادیکال قوی می باشد . آنها مفید بودن ویژگی آنتی اکسیدانی کروسین را درتقویت فعالیت های محافظ عصبی، ضد پیری، ضد التهابی و ضد توموری پیشنهاد نمودند.
کیانبخت و همکارانش (127) در سال 2009، تاثیر عصاره اتانلی زعفران و اجزای فعال آن کروسین و سافرانال را بر زخم معده سنجیدند و این اثر را با داروی امپرازول مقایسه نمودند. این محققین زخم معده را با کمک داروها (ایندومتاسیون، استرپتوزوتوسین) در موشهای غیر دیابتی و دیابتی ایجاد می نمودند و تاثیر تجویز خوراکی عصاره زعفران، کروسین و سافرانال را بر زخم معده، پراکسیداسیون لیپیدی و سطوح گلوتاتیون در مقایسه با امپرازول سنجیدند. مشاهده شد که تمامی موارد عصاره زعفران، کروسین، سافرانال مشابه با داروی امپرازول موجب پیش گیری از ضایعات معدی، کاهش پراکسیداسیون لیپیدی و افزایش سطوح گلوتاتیون در موش ها می گردد. یافته های این مطالعه تایید کرد که زعفران، کروسین و سافرانال به واسطه ویژگی های آنتی اکسیدانی شان و از طریق افزایش سطوح گلوتاتیون و کاهش پراکسیداسیون لیپیدی موجب پیشگیری از زخم های معدی می شوند.
حسین زاده و همکارانش (128) در سال 2007 اثر محفاظتی عصاره آبی زعفران، و ترکیب فعال آن به نام کروسین را بر روی استرس اکسیداتیوی که به دنبال ایسکمی- خونرسانی مجدد بر روی موشها ایجاد می شود، بررسی نمودند در این مطالعه به گروه های مداخله عصاره زعفران و کروسین به صورت داخل صفاقی تجویز می شد و به گروه کنترل نرمال سالین تجویز می گشت. وضعیت ردوکس سلولی و قدرت آنتی اکسیدانی در گروه های ایسکمیک و کنترل اندازه گیری گشتند و یافته های این مطالعه نشان می داد که عصاره زعفران و اجزای آن از جمله کروسین در پیش گیری از آسیب اکسیداتیو مرتبط با ایسکمی-خونرسانی مجدد کلیوی موثر است.
Chen و همکارانش (129) در سال 2010، مطالعه ای را به هدف بررسی تاثیر آنتی اکسیدانی کروسین و کروستین در موشها انجام دادند. کروسین و کروستین برای 6 هفته به صورت خوراکی تجویز گشت و وضعیت آنزیم های سوپر اکسید دسموتاز، گلوتاتیون پر اکسیداز، ظرفیت آنتی اکسیدانی تام و مالون دی آلدئید در موشها مورد بررسی قرار گرفت. شواهد حاکی از آن بودند که تجویز کروسین و کروستین موجب تقویت فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی در موشها می گشت و این تاثیر آنتی اکسیدانی در ارگان های کبد و کلیه موشها قوی تر بود.
El-Beshbishy و همکارانش (130) در سال 2012 توسط کلرید برلیم در موشها سمیت ایجاد نمودند و سپس تاثیر تجویز کروسین به صورت داخل صفاقی را سنجیدند. آنها دریافتند که تجویز کروسین از طریق سرکوب استرس اکسیداتیو و تقویت بیان ژن آنزیم های آنتی اکسیدانی از اثرات سمی کلرید برلیم محافظت می نماید. محققین این مطالعه نتیجه گیری نمودند که کلرید برلیم موجب اکسیداسیون لیپیدها و پروتئین های سلولی می شود، در حالیکه تجویز کروسین استرس اکسیداتیو ناشی از کلرید برلیم را کاهش می دهد و در کنار آن موجب تقویت بیان ژن های آنتی اکسیدانی شامل آنزیم های کاتالاز و سوپراکسید دسموتاز می شود.
در مطالعه ای که توسط دکتر غیورمبرهن و همکارانش در سال 2012 انجام شد، تاثیر مصرف 100 میلی گرم زعفران در روز برای مدت 12 هفته را بر PAB سرم در 75 فرد مبتلا به سندرم متابولیک (26 نفر در گروه دارو و 29 نفر در گروه دارونما) سنجید. محققین این مطالعه دریافتند که مصرف زعفران با کاهش معنی دار PAB سرم همراه بود و نتیجه گیری نمودند که زعفران میتواند باعث کاهش استرس اکسیداتیو در افراد گردد. مطالعه ای که تاثیر کروسین را بر استرس اکسیداتیو را در انسانها بسنجد قبل از مطالعه ما انجام نشده است.
در مطالعه شمشیان و همکاران (131) در سال 2013، محققان با طراحی یک کارآزمایی بالینی، 105 بیمار مبتلا به سندرم متابولیک را به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم کردند. گروه مورد 100 میلی گرم زعفران در روز، گروه کنترل با پلاسبو و گروه کنترل بدون پلاسبو. قبل از مداخله و پس از 12 هفته، آنتی بادی علیه پروتئین های HSP 27، 60، 65 و 70 در همه بیماران تعیین شد. نتایج نشان داد که پس از 12 هفته زعفران منجر به کاهش قابل ملاحظه در antiHSP27,70 شد. محققان چنین نتیجه گرفتند که زعفران در بهبود برخی شاخص های اتوایمیونیسیته HSP ها در بیماران مبتلا به سندرم متابولیک مؤثر است.
5- 3. مطالعات مرتبط با اثرات آنتی اکسیدانی روی
Ho و همکاران (132) در سال 2003 نتیجه گرفتند که در سلول های فیبروبلاست ریه انسان که در شرایط کمبود روی کشت شده بودند، نه تنها استرس اکسیداتیو و آسیب به DNA بیشتر دیده شد، بلکه توانایی ترمیم این آسیب ها نیز مختل شده بود. بنابراین، کمبود روی برای حفظ تمامیت DNA و سرطان ضروری است.
در مطالعه Ho و همکاران (110) در سال 2002، در سلول های C6 گلیوم رت دارای کمبود روی، توانایی های فاکتور های رونویسی p53، NF-κB و پروتئین فعال کننده 1 (AP-1) برای اتصال به سکانس DNA هدف کاهش یافته بود. کمبود روی در سلول های C6، استرس اکسیداتیو را افزایش داده و همچنین بیان پروتئین ترمیم DNA را القا کرد.
در مطالعه Hennig و همکاران (133) در سال 1999 به دنبال مواجهه با TNF-α، سلول های اندوتلیال مشتق از شریان ریوی porcine دچار کمبود روی، استرس اکسیداتیو بیشتری نشان دادند و فعالیت NF-κB و AP-1 را افزایش داد و تولید IL-6 در مقایسه با سلول های دارای روی کافی بیشتر بود.
در مطالعه Roussel و همکاران (134) در سال 2003، اثرات 30 میلی گرم مکمل روی (به صورت گلوکونات) بر روی استرس اکسیداتیو در 56 بزرگسال تونسی مبتلا به دیابت شیرین تیپ 2 مورد ارزیابی قرار گرفت. پس از 6 ماه استفاده از مکمل روی، سطح روی پلاسما افزایش داشت و شاخص های استرس اکسیداتیو پلاسما به طور قابل توجهی کاهش نشان داد، در حالی در گروه کنترل چنین تغییراتی دیده نشد.
در سال 2002، Candan و همکاران (135) به بررسی اثرات مکمل ویتامین C و روی بر شکنندگی اسموتیک و پراکسیداسیون لیپید اریتروسیت ها در 34 بیمار مبتلا به کمبود روی پرداختند. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: دریافت کننده ویتامین C، روی (20 میلیگرم روزانه) یا پلاسبو به مدت 3 ماه. استفاده از مکمل ویتامین C و روی شکنندگی اسموتیک را بهبود داد و سطح محصول پراکسیداسیون لیپید پلاسما MDA را کاهش داد.
در مطالعه ای که توسط مؤسسه ملی چشم (NIH) انجام شد (136)، گزارش شد که روی و آنتی اکسیدان ها (ویتامین C، ویتامین E و بتاکاروتن) به طور قابل توجهی احتمال پیشرفت دژنراسیون ماکولر وابسته به سن را کاهش داد و کوری را در افراد مسن پرخطر کاهش داد. اگرچه مکانیسم اثر روی تعیین نشد، می توان چنین فرض کرد که روی استرس اکسیداتیو را کاهش داده و در درمان دژنراسیون ماکولر وابسته به سن (AMD) سودمند است.
این نوشته در علمی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.