پایان نامه درمورد اثرات کوتاه مدت و اثرات بلند مدت

مت آمفتامین
ماده ای شیمیایی است که به گروه مخدرهای محرک تعلق دارد و روند طبیعی دستگاه عصبی را سرعت می بخشد. از نظر شیمیایی آمفتامین نسل قبلی مت آمفتامین است. با اینکه آمفتامین ها به عنوان جایگزین افدرین یه کار برده می شوند،اما ماده اصلی ساخت مت آمفتامین در واقع افدرین یا سودوافدرین است.
مواد شیمیایی افدرین و سودوافدرین از یک خانواده هستند. فرمول مولکولی مشابه اما ساختاری مت آمفتامین تفاوت دارند. به هر حال تفاوت های ساختاری بین این دو ماده تاثیری در تولید مت آمفتامین ندارند زیرا تصاویر قرینه هم هستند. هر دوی آن ها را می توان به عنوان پیش ساز در ساخت مت آمفتامین به کار برد. پیش سازها موادی هستند که ممکن است در طبیعت غیر فعال باشند اما وقتی با ماده شیمیایی دیگری ترکیب شوند فراورده های جدید می سازند. تولید مت آمفتامین با یک ترکیب غیر فعال (افدرین یا سودوافدرین) شروع شده و دیگر مواد شیمیایی به آن افزوده می شوند تا ماده ی مخدر تولید شود(مهلینگ،1389).
اثرات مت آمفتامین روی دستگاه عصبی مرکزی
مواد مخدر به خودی خود فرد را به اوج نمی رسانند، بلکه حالت به اوج رسیدن را آغاز می کنند. حالت اوج به طور طبیعی در دستگاه عصبی انسان هست و بدون مصرف مواد مخدر نیز روش های بی شماری برای رسیدن به اوج وجود دارد. در حقیقت احساس لذت یک حس واقعی و ویژگی جسمانی است.برای مثال ، حالت اوج در یک دونده یک واکنش طبیعی جسمانی از آزاد شدن ماده شیمیایی درون ریز دوپامین است.کودکان خردسال سرگیجه ی بعد از چخیدن سریع دور خودشان را دوست دارند. بعضی از مردم از سقوط در هوا، عاشق شدن، نقاشی و .. لذت می برند و تعداد این روش های رسیدن به اوج زیاد است(همان منبع).
انتقال دهنده شیمیایی دوپامین
هر تجربه لذت بخش انسان – از گوش کردن یک موسیقی دلنواز تا در آغوش گرفتن کسی که دوست دارید یا خوردن شکلات- همگی مربوط به آزاد شدن ناگهانی و زیاد شدن دوپامین در مغز است که مانند جرقه های آتش بازی نشاط آور و زودگذر هستند.
دوپامین یک ماده شیمیایی در بدن است که اساسی ترین نقش را در بالا بردن احساس لذت دارد. این انتقال دهنده شیمیایی از مرکز پاداش (تقویت مثبت) در مغز ترشح می شود. این مرکز مسئول ایجاد سرخوشی و عواطف و روحیه ی شادی بخش در انسان است. دوپامین به کنترل دستگاه کناره ای مغز که بخشی است از مغز مربوط به نیازهای اساسی و عواطف مثل گرسنگی ، درد، لذت ،رضایت ، روابط جنسی و انگیزه های غریزی کمک می کند. دوپامین مسئول بسیاری از فعالیت های بدن از جمله هماهنگی حرکتی نیز هست.
سرانجام ترشح دوپامین، احساس خوبی است که رفته رفته کاهش می یابد و از ببین می رود. دوپامین که مانند کلیدی به گیرنده های قفل شده مت آمفتامین وصل بود، آزاد می شود و به همان نورونی که از آن آمده بود باز می گردد. این نورون در فرایندی شبیه به بازیافت دوپامین را برای استفاده در آینده دخیره می کند. اساسا این همان روشی است که همه گیرنده ها و انتقال دهنده های شیمیایی در بدن کار می کنند(همان منبع).
پدیده اوج،مت آمفتامین و ارتباط آن با دوپامین
اثرات قدرتمند مت آمفتامین از اثر آن بر روی مرکز پاداش یا لذت ناشی می شود. مت آمفتامین مستقیما دوپامین آزاد نمی کند. بلکه به مکان های گیرنده دوپامین می چسبد و نورون ها را فریب می دهد تا مقادیر زیادی دوپامین ازاد کنند. این مسئله موجب احساس لذت ناگهانی در مصرف کننده مت آمفتامین می گردد.
به علاوه، مت آمفتامین مانع از بازیافت دوباره دوپامین می شود. در نتیجه، دوپامین مدت زمان بیشتری فعال باقی می ماند و به همین خاطر اوج حاصل از مت آمفتامین طولانی تر است. مت آمفتامین این کار را با مسدود کردن ناقلان دوپامین از جدب دوباره آن به داخل نورون اولیه انجام میدهد. ناقلان مکان هایی روی نورون ها هستند که دوپامین را بعد از انجام وظیفه اش دوباره جذب می کنند. در نتیجه دوپامین بیشتر دردسترس مغز قرار می گیرد. این دوپامین اضافی به نوبه خود گیرنده های دوپامین بیشتری را فعال می کند. آزاد شدن دوپامین بیشتر علت اصلی شدت و طول مدت اثرات مت آمفتامین است.
در ازمایش هایی که توسط دکتر ریچارد راوسون ، مدیر <<برنامه جامع سوء مصرف مواد مخدر>> دانشگاه UCLA برر روی حیوانات انجام گرفت مشخص شد که رابطه جنسی میزان دوپامین را تا 200 واحد و مصرف کوکائین آن را تا 350 واحد افزایش می دهد. در حالی که با مصرف مت آمفتامین میزان دوپامین تا 1250 واحد بالا رفت. در مجموع این پژوهش نشان داد که مصرف مت آمفتامین حدودا 12 برابر رابطه جنسی ،غدا خوردن یا دیگر فعالیت ها از جمله دیگر مخدر های غیر قانونی ، احساس لذت را در فرد تحریک می کند. راوسون اشاره کرد که سوء مصرف مخدرهای غیر قانونی موجب ازاد شدن دوپامین می شود، اما مت آمفتامین بیشتر از همه دوپامین را در مغز آزاد می کند(همان منبع).
اثرات کوتاه مدت مت آمفتامین
حتی مصرف مقادیر بسیار اندک مت آمفتامین نیز ممکن است اثرات جسمانی مثل بی خوابی، افزایش فعالیت جسمانی،کاهش اشتها، افزایش ضربان قلب، افزایش میل جنسی، افزایش تعداد تنفس، رعشه، فشار خون بالا، و افزایش دمای بدن ،گشاد شدن مردمک چشم ها، تشنج و تهوع، استفراغ و درد های شکمی و اسهال در پی داشته باشد. اثرات روانی مصرف مت آمفتامین عبارتند از:سرخوشی، هشیاری، وسواس نسبت به جزئیات، اضطراب، تحریک پذیری، خشم، تهاجم، افسردگی، بد گمانی، توهم، روانپریشی و فقدان احساس لذت. بسته به روش استفاده ، دوز مصرفی ، و میزان خلوص مت آمفتامین ، این اثرات جسمانی می توانند از 6 تا 14 ساعت یا بیشتر ادامه یابند(همان منبع).
اثرات بلند مدت مت آمفتامین
تاثیرات موقتی جسمانی و روانی مت آمفتامین ممکن است به عوارضی طولانی مدت و دائمی تبدیل شود که تا آخر عمر باقی بماند.
مصرف زیاد مت آمفتامین عملکرد دستگاه ایمنی بدن (توانایی بهبود زخم ها) را مختل می کند. مت آمفتامین فشار خون را بالا می برد و به مرور زمان رگ های خونی را ضعیف تر و تخرریب می کند. این وضعیت موجب قطع خون رسانی به بخش هایی از بدن می شود. ترمیم زخم های ناشی از حشرات مت آمفتامینی اغلب خیلی طول می کشد و پوست معتادان به مت آمفتامین درخشندگی و انعطاف خود را از دست می دهد. کسانی که مدت طولانی مت آمفتامین مصرف کرده اند بهداشت شخصی مانند مسواک زدن دندان ها، حمام کردن، خوردن، خوابیدن یا پوشیدن لباس های تمیز را فراموش می کنند. همه این موارد همراه با فرسودگی شدید بدن موجب می شود که مصرف کننده ی مت آمفتامین بسیار پیرتر از سن واقعی خود به نظر بیاید.
اثرات مت آمفتامین روی مغز بر عملکرد اجتماعی افراد هم تاثیر می گذارد. بسیار یاز کسانی که مدت طولانی مت آمفتامین مصرف می کنند از مدرسه یا محل کارشان اخراج می شوند. با بیداری و در اوج بودن چند روزه و سپس چند روز خواب به دلیل خستگی شدید نمی توان هماهنگی در جهت شرکت در کلاس درس یا حضور منظم در محل کار داشت(همان منبع).
این نوشته در علمی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.