منبع مقاله درمورد منافع اقتصادی و شناسایی اهداف

گردشگری به‌طورکلی به‌عنوان مسافرت تفریحی در نظر گرفته می‌شود. هرچند که در سال‌های اخیر شامل هرگونه مسافرتی می‌شود که شخص به‌واسطه آن از محیط کار یا زندگی خود خارج شود. واژه گردشگری در زمان فعلی از زمانی پدید آمد که افراد طبقه متوسط اقدام به مسافرت کردن نمودند. از زمانی که مردم توانایی مالی بیشتری پیدا کردند و عمرشان طولانی‌تر شد، این امر ممکن شد. اغلب گردشگرها بیش از هر چیز به آب‌وهوا، فرهنگ یا طبیعت مقصد خود علاقه‌مند هستند. ثروتمندان همیشه به مناطق دوردست سفرکرده‌اند، البته نه به‌صورت اتفاقی، بلکه درنهایت به یک منظور خاص برای دیدن ساختمان‌های معروف و آثار هنری، آموختن زبان‌های جدید و چشیدن غذاهای متفاوت. گردشگری در بسیاری از کشورهای بزرگ و کوچک جهان، یکی از بزرگ‌ترین و سودآورترین صنایع است. کشور ایران با پیشینه تمدنی کهن و جاذبه‌های متنوع و موقعیت برجسته اقلیمی، ضمن آنکه خواهان منافع اقتصادی ازجمله اشتغال‌زایی و درآمد ارزی است، بر حفظ ارزش‌های متعالی و هویت فرهنگی، تمدنی خود نیز تأکید دارد. کشور ایران علیرغم غنا و تنوع فرهنگی، تمدنی، زیست‌محیطی و آداب‌ورسوم، جایگاه و سهم متناسب با خود را در صنعت گردشگری کسب نکرده است. هدف کلی این تحقیق، شناسایی اهداف گردشگری در صنعت توریسم است. تا بتوان بر اساس آن، راه‌کارهای مناسب جهت استفاده لازم از آن‌ها را فراهم نمود. بدین ترتیب می‌توان امیدوار بود که در صورت تقویت این عوامل بتوان در این زمینه به رشد چشمگیری دست پیدا کرد. (نوبخت،1387: 13)
2-2-4- مزایا و معایب صنعت گردشگری
آثار گردشگری ممکن است توسعه جهانگردی از جهتی ایجاد مزیت کند و از جنبه‌ای دیگر محدودیت به وجود آورد. مثلاً از جهت اشتغال‌زایی و ایجاد درآمد برای ساکنان یک منطقه مفید واقع شود ولی از سوی دیگر سبب آلوده ساختن محیط‌زیست و از میان رفتن محیط طبیعی و سرمایه‌های ملی شود. حضور بازدیدکنندگان در هر کشوری بر الگوی زندگی افراد بومی تأثیر می‌گذارد. بازدیدکنندگان نیز تحت تأثیر فرهنگ کشور میزبان و ارزش‌های موجود در آن قرار می‌گیرند.(فلاحی،1392: 65)
▪مزایای بالقوه صنعت جهانگردی
۱) ایجاد فرصت‌های شغلی جدید
۲) افزایش مالیات و پول‌هایی که نصیب دولت می‌شود
۳) مطرح‌شدن جامعه و درنتیجه ایجاد فرصت‌های بیشتر برای توسعه و پیشرفت
۴) بهبود ساختارهای زیربنایی و تشکیلات اصولی منطقه
۵) افزایش منابع مالی به‌منظور حفظ آثار فرهنگی و طبیعی
۶) توسعه صنایع‌دستی، بومی و محلی
▪ هزینه‌های بالقوه:
۱) مشاغل فصلی
۲) افزایش هزینۀ زندگی ساکنان آن منطقه (برای مثال افزایش ارزش زمین، خانه، غذا و خدمات)
۳) آلودگی هوا
۴) افزایش رفت‌وآمد، وسیله نقلیه، راه‌بندها
▪ اثرات منفی این صنعت بر آثار فرهنگی و طبیعی
۱) افزایش میزان جنایت
۲) افزایش مالیات مردم آن ناحیه یا منطقه
۳) نشت درآمدها به خارج از منطقه و افزایش وابستگی به کالاها و خدمات وارداتی
این نوشته در علمی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.