منبع مقاله درمورد دانشگاه فردوسی مشهد و شرایط آب و هوایی

تاریخ های کاشت زیره سبز متفاوت است و به شرایط اقلیمی محل رویش گیاه بستگی دارد. به طور کلی این گیاه در مناطق معتدل به صورت محصولی پاییزه و در مناطق سرد به صورت محصولی بهاره کشت می‌شود. اواسط پاییز( آبان) زمان مناسبی برای کشت پاییزه این گیاه است. در حالی که زمان مناسب برای کشت بهاره این گیاه اسفند ماه می‌باشد. تأخیر در کاشت بهاره زیره سبز سبب کاهش شدید عملکرد می‌شود. برخی از پژوهشگران کشت این گیاه را در طول زمستان ( دی ماه) مناسب تر می‌دانند، که در این حالت بذر ها در اوایل بهار سبز می‌شوند ( امید بیگی، 1379؛ ارستان و بایراک ، 1987). بهترین تاریخ کاشت زیره سبز در شرایط آب و هوایی در مشهد قبل از فصل زمستان گزارش شده است ( رحیمیان مشهدی، 1369)
رحیمیان مشهدی (1369) بیان کرد بیشترین ارتفاع بوته زیره سبز مربوط به آبیاری کامل است و آبیاری هم اگر با دقت و به صورت کامل انجام شود به صورتی که باعث گسترش بوته میری نشود، باعث افزایش عملکرد می‌گردد. در خاکهایی با بافت سنگین آبیاری این گیاه باید با دقت بیشتری انجام گیرد و در زمان شروع رسیدگی آبیاری متوقف گردد.
بررسی های ناصری پور یزدی (1370) نشان داد که کاربرد 90 کیلوگرم در هکتار نیتروژن و 60 کیلوگرم در هکتار فسفر، دانه بیشتری را در گیاه زیره سبز تولید کرد.
درمنطقه قزوین، ولد آبادی و همکاران (1382)، اثرمصرف نیتروژن بر بازده اسانس و عملکرد دانه توده های مختلف زیره سبز (Cuminum cyminuml.) را بررسی کردند. نتایج نشان داد که کاربرد کود نیتروژن تأثیر بسزایی بر رشد، نمو، عملکرد و درصد اسانس زیره سبز داشت و توده‌های مختلف از این نظر با یکدیگر متفاوت بودند.
در آزمایشی نقش کود نیتروژن ، فسفر و مواد آلی را در میزان ابتلا گیاه زیره سبز به بیماری بوته میری که از قارچ فوزاریم ناشی می‌شود، مورد بررسی قرار گرفت. کمترین میزان آلودگی بوته ها در کرتهایی مشاهده شد که تحت تیمار کود آلی ( کود مرغی و کود تفاله گیاه خردل (Sinapis alba L)) بودند. نتایج نشان داد کود شیمیایی به میزان 30 کیلوگرم کود نیتروژن، 20 کیلوگرم کود فسفر و 30 کیلوگرم کود پتاسیم باعث بیشترین عملکرد و کمترین ابتلا به بیماری بوته میری بوته های زیره سبز می‌شوند. بر اساس نتایج بررسی های کافی (1369)، در شرایط آبیاری، کاشت زیره سبز با تراکم 120 بوته در متر مربع با فاصله ردیف 40 سانتیمتر و حداقل یکبار کنترل علفهای هرز بهترین عملکرد را بر جای گذاشت.
چاد هاری و گوپتا (1989)، نتیجه گرفتند که وجین دستی گیاه زیره سبز و تیمار علف کش Terbutrynحداکثر محصول زیره سبز را تولید کرده است. علف کشPendimethalion به میزان یک کیلوگرم در هکتار بیشترین عملکرد دانه زیره سبز را نسبت به سایر تیمارها دارا بود.
فصل سوم
مواد و روشها
3-1- بذر زیره سبز
بذر زیره سبزی که در این آزمایش مورد استفاده قرار گرفت از توده بومی شهرستان تربت حیدریه استان خراسان رضوی انتخاب گردید.
3-2- مکان و زمان تحقیق
این آزمایش در سال 1391 در منطقه شمال شرق کشور در نزدیکی شهر مشهد انجام شد. استخراج اسانس توسط دستگاه کلونجردر آزمایشگاه دانشگاه فردوسی مشهد و آنالیز آزمایشگاهی اسانس به وسیله دستگاه GC در آزمایشگاه شیمی دانشگاه آزاد دامغان و GC-MS در آزمایشگاه دانشکده بهداشت دامغان انجام شد.
3-3- مشخصات جغرافیایی و آب و هوای محل
این تحقیق به منظور بررسی اثرسطوح مختلف ازت وفواصل کاشت برصفات مورفولوژیک، مقدار واجزاء تشکیل دهنده اسانس گیاه دارویی زیره سبز((Cuminum cyminum در شهرستان تربت حیدریه با طول جغرافیایی 59 درجه و 26 دقیقه شمالی و عرض جغرافیایی35 درجه 32 دقیقه شرقی، در ارتفاع 2130 متری از سطح دریا در سال 1391 اجرا شد. خاک مزرعه دارای بافت لوم شنی با PH1/8 بود. متوسط بارندگی منطقه حدود 235 میلیمتر، حداقل درجه حرارت 20- درجه سانتیگراد و حداکثر درجه حرارت 38 درجه سانتیگراد گزارش شده است. جهت باد غالب منطقه از شرق و جنوب شرقی می‌باشد. شرایط اقلیمی بر اساس اقلیم نمای آمبرژه، اقلیم ایستگاه صنوبر نیمه خشک سرد و همچنین اقلیم نمای دومارتن نیمه خشک تعیین شد( شکل 3-1)

  پردازش اطلاعات و گزارشگری مالی

شکل (3- 1)، مقایسه میانگین بارندگی ماهانه دوره تحقیق (1391) با ده سال گذشته

3-4- وضعیت خاک مزرعه
پیش از انجام آزمایش از قطعه زمین مربوط که دارای خاک عمیق و زهکشی مناسب بود نمونه برداری شد. بافت خاک لوم شنی بوده و خاک مشکلی از لحاظ شور یا قلیانی بودن نداشت. مشخصات خاک مزرعه در جدول (3-1) آورده شده است.
3-5- آماده سازی زمین و اجرای نقشه آزمایش
پس از مشخص کردن قطعه آزمایشی مورد نظر و نمونه برداری جهت آنالیز خاک، عملیات آماده سازی شامل شخم عمیق، دیسک، تسطیح و شیب بندی انجام شد. سپس در اواخر زمستان زمین مزرعه تسطیح و کرت بندی ‌گردید. آزمایش بصورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار انجام شد. فاکتور اول شامل چهار سطح کود ازت (0، 50، 100، 150 کیلوگرم در هکتار) و فاکتور دوم شامل سه فاصله ردیف کشت (20 ،30 ،40 سانتی‌متر) بود. مساحت هر کرت 3 متر مربع به ابعاد 2 متر طول و 5/1 متر عرض بود، و فاصله بین کرتها 5/0 متر و بلوکها 1 متر بود (شکل 3-2).
N3D1

این نوشته در علمی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.