منابع و ماخذ مقاله ارزیابی پایداری و شاخص پایداری

هان (1996) اشاره می‌کند که دو روش عمده و بزرگ برای مطالعه اثر متقابل G×E و تعیین سازگاری ژنوتیپ‌ها وجود دارند. روش اول و معمولتر، پارامتری است که تکیه به فرض‌های توزیع اثرات ژنوتیپی، محیطی و G×E می‌کند. روش عمده دوم، ناپارامتری یا روش دسته بندی تجزیه‌ای است که ارتباط فنوتیپ‌ها و محیط‌ها را با فاکتورهای محیطی زیستی و غیر زیستی بدون ساخت فرضیات مدل خاصی شرح می‌دهند. اگرچه، برای کاربردهای عملی، اغلب برنامه‌های اصلاحی، برخی اجزا و عوامل از هر دو روش را ترکیب کرده اند (Beckr and Leon, 1988).روش‌های پایداری پارامتری دارای خصوصیات خوبی تحت فرضیات آماری معیین هستند، آن‌ها ممکن است به خوبی اجرا نشوند، یعنی اینکه آزمایشات پارامتری برای معنی داری واریانس‌ها و مقیاس‌های وابسته به واریانس، می‌توانند به فرضیات اساسی بسیار حساس باشند. بنابراین، جستجو برای این روش‌های متناوبی همچون مقیاس‌های ناپارامتری که در برابر انحرافات از فرضیات معمول قوی تر هستند، عاقلانه است (Nassar and Huehn, 1987;Huehn and Nassar, 1989).
مزایای روش‌های غیر پارامتری از این قرار است (ابن شهر آشوب و میکاییلی، 1369Hayward et al., 1993 😉 :
کاربردهای زیادی دارند، مثلاً برای انتخاب در برنامه‌های به نژادی و آزمایشی استفاده می‌شوند که رتبه ژنوتیپ اطلاعات ضروری را ایجاد می‌کند.
حساس نبودن به خطاهای اندازه گیری
نیاز نداشتن به یک توزیع خاص
نیاز نداشتن به یکسان بودن واریانس ها
به فرضیه وجود اثرات اصلی جمع پذیر احتیاجی ندارند
عدم احتیاج به یک مقیاس عددی و معنی دار
استفاده از علامت‌های مثبت و منفی، داده‌های رتبه‌ای و شمارشی
از آنجایی که در اکثر موارد در این روش ها، از رتبه و علامت متفاوت بین مشاهدات استفاده می‌گردد، کاربرد و یادگیری آن‌ها ساده است. به همین دلیل کار جمع آوری مشاهدات و آمار و اطلاعات کاهش می‌یابد، حتی در مواردی که توزیع یک مورد مطالعه نرمال است، می‌توان به منظور افزایش تعداد مشاهدات، به جای اندازه گیری‌های معمول، با رتبه و امتیاز دادن به خصوصیات مختلف از روش‌های غیر پارامتری استفاده نمود.
نمونه برداری را می‌توان از چندین جامعه که برای هر یک فرضیات مختصری را در نظر می‌گیریم، انجام داد.
بیان موارد احتمالی در روش‌های غیر پارامتری دارای شرایط و فرضیات کمتری است.
این روش مقادیری که بزرگ هستند را به عنوان داده‌های خارج از محدوده تعیین می‌کند اما انواع دیگر داده‌های اشتباه را تعیین نمی‌کند.
روش‌های غیر پارامتری بستگی به توزیع جملات اشتباه ندارند. گاهی اوقات تنها شرط لازم آن است که توزیع پیوسته باشد.
نکات ضعف روش‌های غیر پارامتری عبارتند از (ابن شهر آشوب و میکاییلی، 1369Hayward et al., 1993 😉 :
در مواردی که محقق از آزمایشات قبلی خود اطلاعاتی را در مورد میزان اشتباه در دست داشته باشد و نتایج اکثر آزمایشات گذشته وی نیز صحت فرض صفر را تایید کرده باشند، کاربرد روش‌های غیر پارامتری به خوبی روش‌های پارامتری است. به هر حال زمانی که فرض صفر رد می‌گردد هدف محقق پیدا نمودن اختلاف بین میانگین‌ها است. که برای این منظور، روش‌های غیر پارامتری مناسب نمی‌باشند. همچنین روش‌های غیر پارامتری، برای مقایسه‌های دارای یک درجه آزادی مناسب نیستند.
در مواردی که توزیع جامعه اولیه نزدیک به یک توزیع استاندارد می‌باشد و یا می‌توان از طریق تبدیل داده‌های آماری به داده‌های آماری جدید، چنین حالتی را بوجود آورد، روش‌های غیر پارامتری قادر ارائه کلیه نتایج و اطلاعات ممکن نمی‌باشند.
احتمال قبول کردن فرض صفر غلط (اشتباه نوع دوم) در آزمایش غیر پارامتری بیشتر است. در روش‌های غیر پارامتری، ژنوتیپی پایدار است که رتبه اش در محیط‌های گوناگون تقریبا ثابت باشد.
صحت و درستی نتایج حاصل از تجزیه‌های آماری بستگی زیادی به چند فرض، مثل نرمال بودن توزیع، مستقل بودن و یکنواختی واریانس‌ها داردف در حالیکه در روش‌های ناپارامتری برقراری فرض‌های اولیه ضرورتی ندارند (Nassar and Huehn, 1987). معیارهای ناپارامتری نیاز به فرض‌های نرمال بودن و مستقل بودن داده‌ها یا یکنواختی واریانس خطاها ندارند و در مقایسه با معیارهای پارامتری به خطا یا داده‌ای پرت حساسیت کمتری دارند. از طرف دیگر اضافه یا حذف نمودن یک یا تعداد کمی از ژنوتیپ‌ها بر شاخص پایداری اثری ندارند. ضمن آنکه تجزیه، تحلیل و تفسیر معیارهای ناپارامتری بسیار ساده تر از معیارهای پارامتری است. آن‌ها این ویژگی‌ها را به عنوان مزایای معیارهای ناپارامتری نسبت به معیارهای پارامتری در نظر گرفتند (Nassar ana Huehn,1987).
1-15-1- روش ناپارامتری هان
هان (1990) با استفاده از معیارهای ناپارامتری ژنوتیپهای مورد بررسی را به طور جداگانه در کلیه محیطها بر حسب عملکرد رتبهبندی کرد و چند آماره ناپارامتری برای ارزیابی پایداری ارائه نمود. ماهیت آماری این معیارهای پایداری ناپارامتری به گونهای است که هر ژنوتیپی که دارای نوسان رتبه کمتری در کل محیطها داشته باشد به عنوان ژنوتیپ پایدار شناسایی شود.
این نوشته در علمی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.