منابع و ماخذ تحقیق حوزه علمیه و آموزش قرآن

دَعْ العیشَ و الآمالَ و اطوادَ مانیا فَما انتَ طولَ الدَّهرِ و اللهَ باقیاً
رَمی الدهرُ مِنْ سَهْمِ النوائبِ ماجِداً اعز کریماً طاهرَ الاَصُلِ زاکیاً
و قد نلت من عبدالعظیم جواره جواراً له طول المدی کنت راجیاً (1)
(مدرس تبریزی، 1369ه.ش، ج 5/ 71)
شاعردراین ابیات دررثاپدرش این چنین می گوید:
این زندگی و آرزوهای دراز را رها کن پس تو مدت طولانی همراه روزگار و زمانه نخواهی بود فقط خداوند پاک و طاهر جاودانه و همیشگی است.وروزگارباتیرمشکلات ادمهای سخت کوش وکریم بااصل ونصب راموردهدف قرارمی دهدوسرانجام درجوارحضرت عبدالعظیم آرام گرفتی آن جواری که سالهای طولانی آرزوی آن راداشتی .
-آیت‌الله محمدحسین غریب تنکابنی
محمدحسین بن ملاحبیب بن ملا قربانعلی بن عبدالله بن منصور بن رحیم سماعی مشهور به «غریب تنکابنی» در بیستم صفر 1279 هـ.ق در رامسر به دنیا آمد پدرش از مجتهدین بنام عصرش محسوب می‌شد و در رامسر به تدریس و تبلیغ امور شرعی و دینی اشتغال داشت محمد حسین از پنج سالگی شروع به خواندن و نوشتن و‌ آموزش قرآن نمود هشت ساله بود که وارد حوزه علمیه شد. وی برای ادامه تحصیل به تهران رهسپار گردید و نزد بزرگانی چون آقایان محمدرضا قمشه‌ای و ابوالحسن جلو به تحصیل پرداخت.
آیت‌الله غریب در سال 1304 هـ.ق جهت تکمیل دانش خویش به سوی نجف اشرف رهسپار و مدت ده سال نزد آیاتی چون حبیب‌الله رشتی و میرزا حسین خلیلی و شیخ هادی تهرانی به کسب فیض پرداخت این عالم بزرگ پس از سالها تحصیل در حوزه‌های مختلف به رامسر بازگشت و تا پایان عمر در این شهر زندگی کرد. (رئیسی، 1377ه ، 1/ 276)
آیت‌الله غریب تنکابنی دارای قریحه شعری بوده و فی‌البداهه شعر می‌گفته و اغلب اشعارش عربی و پراکنده است که بعضی از آنها در اوراق و بعضی دیگر در پشت کتابها نوشته شده است.
آثار:
از جمله تألیفات آن مرحوم عبارتند از:
1- جوامع الکلم که منظومه‌ای است در اصول فقه به عربی و در مدت یک ساعت و نیم به نظم درآمده است.
2- عشره کامله که شامل ده قاعده در اصول فقه به عربی است.
3- نان و پنیر
4- رساله طلاق
این عالم ربانی سرانجام در سال 1354 هـ.ق در جوردیه رامسر درگذشت و جنازه‌اش به قم حمل و در آن شهر دفن گردید. (سماعی حائری، 1361ه ، ص 166)
نمونه‌ای از اشعار آن بزرگوار منظومه‌ای در سال 1302 در رثاء پدرش سروده است:
و انا الذلیلُ کالاَسیرِ المُرْتَهِن سعی المظلوم حسین الممتحن
بخل العلیم العالم الاواهُ و خادِمُ الشَرْعِ حَبیبُ‌اللهِ
وَ قَدْ أجابَ الله حَین قال نَمْ تَحْتَ الترابِ الطاهرهِ فی ارضِ قَم
قَد صار مدفوناً فقلنا ویحٍ و یحٍ مَزارِهِ جَوارِ ابنِ قولویه.
(سماعی حائری، 1361ه.ش ، ص 169)
این نوشته در علمی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.