رابطه بین فعالیت آنزیم های زنجیره تنفسی و بازدهی خوراک در بره های نر قزل متولد …

کولاس و همکاران (Kolath et al., 2006a)، بیان پروتین جداکننده ۲ و ۳[۳۶]، SNP از DNA میتوکندریایی و RFI را در گاوهای آنگوس بررسی کردند. زنجیره تنفسی از ۸۳ زیر واحد (۷۰ تا از هسته و ۱۳ تا از mtDNA) تشکیل شده است. موتاسیون mtDNA سبب ناکارآمدی تولید انرژی میتوکندریایی در انسان می‌شود. پروتینهای دیگر که به وسیله هسته رمزگذاری می‎شوند، در کنش میتوکندریایی نقش مهمی دارند؛ همانند [۳۷] ANT و پروتین جداکننده ۲ و ۳، بیان پروتین و mRNA جداکننده ۲ و ۳ با روش Western blotting و PCR کمّی تعیین شد؛ تعیین SNP از DNA میتوکندری سلول‎های خون به وسیله روش استاندارد استخراج فنول الکتروفرم مشخص ‌شد. میانگین وزن روزانه و ترکیب لاشه بین گوساله‎های پرواری دارایRFI بالا و RFI پایین متفاوت بود. به طور متوسط تعداد ۸/۹ و ۹/۸ پلی‌مورفیسم‌ها، در ژنوم میتوکندریایی، برای RFI پایین و RFI بالا یافت شد؛ اما هیچ کدام از این پلی‌مورفیسم‌ها با RFI همبستگی نداشت. تفاوتی در بیان mRNA پروتین جدا کننده ۲ و ۳ میتوکندریایی، بین گوساله‎های پرواری دارای RFI بالا و پایین، دیده نشد؛ که به نظر می‎رسد بیان mRNA پروتین جدا کننده و توالیDNA میتوکندریایی، با RFI همبستگی نداشته باشد.
کلی و همکاران (Kelly et al., ۲۰۱۰) درجهبندی فنوتیپی RFI را بر رونویسی ژن ۱ (موثر در زنجیره تنفسی) و ژن ۲ (موثر در رمزگذاری سازه رونویسی تنظیم‌کننده تکامل میتوکندری) بررسی کردند. تلیسه‌ها (۸۶=n) با یک جیره برپایه کنسانتره ]کم علوفه (LF)[ برای ۸۲ روز (برای تعیین RFI) پرورش داده شدند؛ ۱۰ راس گاو دارای RFIبالا و ۱۰ راس گاو دارای RFI پایین گزینش شد. بیوپسی از ماهیچه راسته[۳۸] در آغاز گزینش، و ۶ هفته بعد گرفته شد و سپس خوراک علوفه‌ای (پر علوفه (HF)) در اختیار دامها قرار داده شد. بیان mRNA پروتین جدا کننده ۳ [۳۹](UCP3) )سازهای که سبب تحریک نشت پروتون میتوکندریایی در ماهیچه میشود( در گاوهای High RFI، ۲/۲ برابر گاوهای Low RFI بود (P= 0.06). رمزگذاری رونویسی mRNA برای رونویسی سازه PGC1α (۱-PGC به عنوان یک تنظیم کننده ظرفیت اکسیداتیو، و سوخت و ساز چربی شناخته شده است) در گاوهای Low RFI، ۷/۱ برابر گاوهای High RFI بود. برهمکنش فنوتیپ و خوراک گواهی بود، برای فراوانی رونویسی ANT1 mRNA با سطح بیان بیشتر(P=0.4) در گاوهای RFI Low، در خلال دوره‎ای که به دامها خوراک HF داده میشد. ولی تفاوتی بین فنوتیپها، در خلال دورهای که گاوها خوراک LF خوردند، مشاهده نشد (P= 0.50). برهمکنش فنوتیپ و خوراک همچنین گواهی بود، بر بیان بیشتر (P=0.04) COX II در گاوهای Low RFI، در مقایسه با گاوهای High RFI، در خلال دورهای که به دام‎ها خوراکLF داده میشد (نه، (HF. این داده‌ها نشان دهنده نوعی همبستگی بین بازدهی انرژی سلولی و RFI در گاو هستند.
باتج و همکاران (Bottje et al., ۲۰۰۲) نشان دادند که میزان RCR میتوکندری در ماهیچه جوجههای گوشتی دارای بازدهی خوراک پایین (LFE) کمتر از جوجههایی بود که بازدهی خوراک بالایی (HFE) داشتند. این تفاوت تنها در حضور پیروات و مالات (نه سوکسینات) مشاهده شد، که نشاندهنده تفاوت این دو گروه (جوجههای Low FEو (High FE در فعالیت Cox I زنجیره تنفسی است. بررسی نسبت ADP:O2، تفاوتی را بین دو گروه Low FE و High FE نشان نداد. نشست الکترون که به وسیله تولید H2O2 تعیین میشود، در میتوکندری ماهیچه سینه پرندگان دارای FE پایین نسبت به میتوکندری ماهیچه سینه پرندگان دارای FE بالا، بیشتر بود. نشت الکترون پی‌آیند مهار انتقال الکترون در کمپلکس I (با روتنون) و کمپلکس III با (آنتی‌مایسین A) در میتوکندری ماهیچه سینه پرندگان دارای FE پایین (نه FE بالا) افزایش ‌یافت. بین گروه‌های بازدهی خوراک، تفاوتی در نشت الکترون میتوکندری ماهیچه پا وجود نداشت، ولی تولید H2O2 بالا بود (P<0.07). یافتهها نشان داند که پیوستگی پایین زنجیره تنفسی در میتوکندری ماهیچه پرندگان دارای FE پایین ممکن است به سبب فعالیت کم کمپلکس I و II و ناهنجاری نشت الکترون باشد.
اوجانو-دیرین و همکاران (Ojano-Dirain et al., ۲۰۰۵) فعالیت مجموعههای زنجیره تنفسی میتوکندری دوازدهه پرندگان دارای FE بالا و پایین را به روش اسپکتروفتومتری اندازه‌گیری کردند؛ بیان پروتین میتوکندریایی و اکسیداسیون پروتین‌ (کربونیل) با روش Western Blots ارزیابی شد. فعالیت همه کمپلکسها زنجیره تنفسی میتوکندری دوازدهه (به جز کمپلکس (IV پرندگان Low FE کمتر از پرندگان High FE، بود. کاهش فعالیت کمپلکسها و بیان پروتین‌ها، با اکسید شدن مقدار زیادی پروتین (در میتوکندری پرندگان (Low FE همراه بود که نشان می‌دهد که تنش اکسیداتیو می‌تواند سبب کاهش کنش میتوکندریهای دوازدهه گروه Low FE شده باشد؛ در حالی که سطح کربونیل پروتین در میتوکندری دوازدهه پرندگان Low FE، بالاتر بود.
اوجانو-دیرین و همکاران (Ojano-Dirain et al., ۲۰۰۴) رابطه کنش میتوکندری دوازدهه و جایگاه ویژه ایجاد ناهنجاری در انتقال الکترون را با بازدهی خوراک ارزیابی کردند. افزایش پی در پی ADP سبب ۱) RCR بیشتر در میتوکندری پرندگان High FE (در حضور سوکسینات) و ۲) نرخ بیشتر ADP:O2 (شاخص اکسیداسیون فسفریلاسیون در میتوکندری که سوبسترای آن NADH (مالات، پیروات یا هر دو)) در میتوکندری پرندگان Low FE ، میشود. نشت پایه الکترون که با تولید H2O<

برای دانلود متن کامل این پایان نامه به سایت  fumi.ir  مراجعه نمایید.

sub>2 اندازه‌گیری شد، در میتوکندری پرندگان Low FE، در حضور سوکسینات بیشتر بود (P=0.08). سطح H2O2 تولید شده به وسیله کمپلکسI و IIدر میتوکندری پرندگان Low FE در مقایسه با میتوکندری پرندگان High FE افزایش یافت (P<0.07)؛ نشت بیشتر الکترون در میتوکندری پرندگان Low FE، شاید به سبب جایگاه ویژه ناهنجاری کمپلکس I و II در انتقال الکترون باشد. افزایش H2O2 در میتوکندری پرندگان Low FE، ممکن است به سبب ناهنجاری انتقال الکترون در کمپلکس I و III باشد. یافتهها نشان دادند که میتوکندری دوازدهه در بیان فنوتیپی FE نقش مهمی دارد.
تینسلی و همکاران (Tinsley et al., ۲۰۱۰) بیان پروتین میتوکندریایی و اکسیداسیون را در ماهیچه قلب پرندگان (پرندگان نر لاین) دارای بازدهی خوراک بالا و پایین بررسی کردند. بیان ۶ پروتین زنجیره تنفسی (کمپلکس II، واحد (CII tos) پروتین دارای سولفور- آهن، cytb (Cytc1) cyt (از کمپلکس III) و واحد II سیتوکروم اکسیداز (CoxII) (از کمپلکس IV) و (ANT1 در میتوکندری قلب پرندگان Low FE بالاتر بود، ولی پروتین ۱ (واحد (NAD6C) NAD 6C) (کمپلکس I) در پرندگان High FE بالاتر بود؛ سطح پروتین کربونیل در بافت قلب پرندگان Low FE نسبت به پرندگان High FEبالاتر بود. این یافتهها نشان دادند که، بین بیان پروتینها و بیان فنوتیپی FE در پرندگان همبستگی وجود دارد.

فصل سوم

مواد و روشها

۳-۱- محل اجرای پژوهش
این آزمایش در ایستگاه آموزشی-پژوهشی علوم دامی، دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز، و با ۳۰ بره نر نژاد قزل با میانگین (± انحراف معیار) سنی ۵±۱۰۲ روز و با میانگین (± انحراف معیار) وزنی ۶۵/۳±۶۵/۲۹ کیلوگرم اجرا شد.
۳-۱-۱- پرورش بره
پیش از آغاز آزمایش، به همه برهها داروی ضد انگل خورانده شد و برهها در برابر بیماری آنتروتوکسمی واکسینه شدند. سپس برهها درون قفسهای انفرادی، با دسترسی آزاد به آب و خوراک برای ۸۰ روز (۱۰ روز سازشپذیری و ۷۰ روز دوره پروار) نگهداری شدند (۲۰۱۱ Kelly et al.,) (نگاره ۳-۱). تغذیه برهها با جیره پرواری، دارای ۳۰ درصد علوفه (یونجه خشک) و ۷۰ درصد کنسانتره تجاری بود (جدول ۳-۱ و ۳-۲). در خلال دورهی نگهداری (۷۰ روز)، افزایش وزن روزانه با باسکول (با دقت ۱۰۰گرم) و مقدار خوراک خورده شده به صورت هفتگی با ترازو (با دقت ۵ گرم)، برای محاسبه نسبت تبدیل خوراک و پس‎مانده خوراک مصرفی (RFI)، اندازهگیری شدند. پس از تعیین نسبت تبدیل و پس‎مانده خوراک مصرفی، برهها برای هر یک از شاخصهای بازدهی خوراک به دو گروه دستهبندی شدند.
الف
ب
نگاره ۳-۱: نمایی از سالن و قفسهای پرورش (الف) و یک قفس انفرادی دارای آخور و آبخوری جداگانه (ب).
جدول ۳-۱ :نیازهای روزانه برههای پرواری با میانگین وزنی ۳۰ کیلوگرم و افزایش وزن ۲۵۰ گرم در روز (NRC, 2007).

DM (%) ME (Mcal/kg) CP (%) Ca (%) P (%)
بره نر پرواری ۳۰ کیلوگرمی ۱۰۰ ۳۹/۲ ۸/۱۲ ۴۵/۰ ۳۲/۰