درجه حرارت و اکسیداسیون

از طرفی تنوع و تعداد این مواد به قدری زیاد است که عملاً امکان اندازه‌گیری هر یک از این مواد به صورت جداگانه وجود ندارد. از این رو لازم است که مقدار مواد را به طریقی غیرمستقیم اندازه‌گیری نمود. یکی از مناسب‌ترین راه‌ها تعیین میزان اکسیژن مورد نیاز برای اکسیداسیون است. برای اکسیداسیون هر ماده‌ای به مقداری اکسیژن نیاز است و از این رو هر چقدر مقدار مواد اکسیدشونده بیشتر باشد، مقدار اکسیژن بیشتری برای انجام اکسیداسیون لازم خواهد بود.
بنابراین برای تعیین مقدار مواد خارجی فاضلاب به جای اندازه‌گیری مستقیم آن‌ها، مقدار اکسیژن مورد نیاز آن‌ها برای اکسید شدن را محاسبه می‌نمایند. در واقع COD مقدار اکسیژن مورد نیاز برای اکسیداسیون کل مواد می‌باشد. پس بدیهی است که هرچه مقدار COD یک فاضلاب بیشتر باشد، مقدار مواد خارجی موجود در آن که باعث آلودگی آن می‌شود نیز بیشتر خواهد بود. برای مثال سلولز ناشی از پساب کارخانجات کاغذسازی به صورت بیولوژیکی به کندی اکسید می‌شود ولی به صورت شیمیایی با نرخ بالایی اکسید می‌شود.
برای اندازه‌گیری اکسیژن‌خواهی شیمیایی از دی‌کرومات‌پتاسیم به عنوان ماده اکسید کننده استفاده می‌شود [52].
pH
اصطلاح pH مخفف دو کلمه هیدروژن و قدرت است و بیان‌گر قدرت یونی هیدروژن در آب می‌باشد. به عبارت دیگر نسبت مولکول‌های یونیزه شده به غیریونیزه شده در محیط‌های آبی را pH می‌گویند. به طور خلاصه و قابل فهم می‌توان pH را درصد اسیدیته و قلیائیت آب تعریف کرد.
به طور کلی می‌توان گفت pH یک کمیت لگاریتمی است که میزان اسیدی یا بازی بودن مواد را مشخص می‌کند.
درجه اسیدیته یا قلیائیت آب بین ۰ و ۱۴ متغیر است و عدد ۷ که حد وسط آن می‌باشد به معنی نقطه مرزی یا خنثی می‌باشد که به معنی این است که آب نه اسیدی است نه قلیایی. هرچه مقدار pH از عدد خنثی یعنی ۷ به طرف صفر کاهش یابد، آب به سمت اسیدی کشیده شده و هرچه از عدد خنثی یعنی ۷ به سمت ۱۴ افزایش یابد، آب به سمت قلیایی کشیده شده است [28].
عمدتاً برای تعیین pH محلول‌ها از شناساگرها استفاده می‌شود. شناساگرها در محیط‌های اسیدی یا بازی به رنگ‌های متفاوتی درمی‌آیند.
از جمله شناساگرهای معروف می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
گلبرگ گل سرخ
کاغذ تورنسل (لیتموس) که از درخت لیتموس به دست می‌آید.
محلول فنول فتالئین (که اگر در یک محلول بازی ریخته شود به سرعت رنگ محلول را ارغوانی می‌کند)
محلول متیل اورانژ (متیل نارنجی)
محلول متیلن بلو
استفاده از شناساگرهای شیمیایی وقت‌گیر و همراه با اشتباه در تعیین دقیق pH است؛ از این رو امروزه از pH سنج‌های دیجیتالی برای تعیین pH استفاده می‌شود.
هدایت الکتریکی
هدایت الکتریکی آب نشان‌دهنده میزان املاح هادی موجود در آب می‌باشد. با توجه به اینکه هدایت الکتریکی رابطه مستقیمی با مواد جامد محلول و نمک‌های محلول در آب دارد، لذا اندازه‌گیری آن به منظور کنترل کیفیت آب از اهمیت زیادی برخوردار است. یکی از راه‌های ساده تعیین غلظت املاح محلول درآب، اندازه‌گیری هدایت الکتریکی است. آب مقطر یا آب خالص تقریباً هادی جریان الکتریسیته نیست ولی اگر در آب نمک‌های ‌محلول ‌وجود ‌داشته ‌باشد، آب را هادی جریان ‌الکتریسیته می‌کند. ‌هرچه مقدار املاح حل شده در آب بیشتر باشد، قابلیت هدایت الکتریکی نیز افزایش می‌یابد؛ به عبارت دیگر مقاومت الکتریکی آن کاهش می‌یابد. با توجه به ‌نقش دما در میزان هدایت الکتریکی آب، اندازه‌گیری‌ها نسبت به درجه حرارت استاندارد که همان ۲۵ درجه ‌سانتی‌گراد ‌است بایستی اصلاح گردد. ‌هدایت ‌الکتریکی به ازاء افزایش هر درجه سانتی‌گراد تقریباً ۲ درصد افزایش می‌یابد. برای اصلاح EC در هر دمایی به دمای استاندارد 25 درجه سانتی‌گراد از فرمول 1-1 استفاده می‌شود.
(1-1)
واحد معمول هدایت الکتریکی در سیستم بین‌المللی SI نیز دسی‌زیمنس بر متر (dS/m) می‌باشد. البته واحدهای دیگری نیز برای آن استفاده می‌شود [12].
دما
دما کمیتی است که بیانگر مقدار گرمای یک جسم می‌باشد و معیاری است برای تعیین میزان گرمی یا سردی یک جسم. دمای هر جسم متناسب است با انرژی جنبشی متوسط مولکول‌های تشکیل‌دهنده آن جسم. یکای این کمیت در سیستم متریک درجه کلوین می‌باشد. از دیگر واحدهای این کمیت می‌توان به درجه سانتی‌گراد و درجه فارنهایت اشاره کرد.
این نوشته در علمی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.