دانلود پایان نامه با موضوع شبکه روابط اجتماعی و مشکلات روانشناختی

مشکلات روانشناختی مادر منجر به بروز خطرات روانشناختی برای خود کودک با ناتوانی و سایر اعضای خانواده می‌شود. روبرو شدن مادر با فرزند با ناتوانی در حقیقت متلاشی شدن رؤیاهای او و انتظار داشتن فرزندی سالم است که منجر به افسردگی و بروز مشکلات روحی و عاطفی در مادر می‌گردد. بدیهی است مادری که مشکلات روحی و عاطفی دارد و دچار افسردگی می‌باشد نمی‌تواند رفتار مناسبی با کودک با ناتوانی خود داشته باشد. محبت‌های افراطی و حمایت‌های بیش از حد از کودک ناتوان و یا طرد وی توسط مادر می‌تواند مشکلات جدی در روند رشد شخصیت کودک با ناتوانی را ایجاد نماید (رئیس دانا، مهین؛ کمالی، محمد؛ طباطبائی‌نیا، سید مهدی و شفاوردی، نرگس، 1388). که این خود می‌تواند بر مشکلات کودک با ناتوان یادگیری بیافزاید و بر سلامت عاطفی و روانی مادر بیشتر ضربه وارد کند.
در چنین خانواده‌هایی فرآیندهای خانواده تحت تأثیر این اختلال به سمت ناسالمی پیش می‌رود. این بدان دلیل است که خانواده علاوه بر اینکه به دلیل توجه خاص به کودک ناتوان زمان ارتباطش با اعضا دیگر کمتر می‌شود، افراد آن خانواده و مخصوصاً مادر مرتباً وضعیت موجود خود را با انتظاراتشان مقایسه می‌کنند (لرنر، 1997؛ ترجمه دانش، 1384). بنابراین مادر از لحاظ ارتباط با خانواده دچار مشکل می‌شود و ممکن است روابطش با دیگر اعضای خانواده مختل شود و یا حتی در زندگی زناشویی دچار مشکلات زیادی شود.
در واقع آگاهی از وجود کودک با ناتوانی یادگیری جو خانواده را از حالت عادی خارج و فشار بیش از حدی را به والدین به خصوص مادران وارد می‌کند و باعث می‌شود که آرمان‌هایی که برای خود متصور می‌شدند و قصد برنامه‌ریزی برای رسیدن به آن‌ها را داشتند را در حاله‌ای از ابهام ببینند و دسترسی به آن‌ها را برای خود مشکل‌تر از حالت معمول بدانند (هیل و همکاران، 2012).
تبیین سؤال دوم: آیا بین مادران دانشآموزان با اختلالهای طیف اتیسم، با کم‌توانی‌ذهنی و با ناتوانی یادگیری از نظر خرده مقیاسهای احساس تنهایی تفاوت معنیداری وجود دارد؟
نتایج تحلیل واریانس چندمتغیره نشان داد که فقط در بعد تنهایی ناشی از ارتباط با دوستان تفاوت معنی‌داری بین گروه‌های مورد مطالعه وجود دارد. از نظر بعد تنهایی ناشی از ارتباط با دوستان ، مادران کودکان با ناتوانی یادگیری به صورت معنی‌دار احساس تنهایی بیشتری نسبت به مادران کودکان با کم‌توانی‌ذهنی و با اختلال‌های طیف اتیسم تجربه کرده بودند.
شایان ذکر است که در ارتباط با ابعاد احساس تنهایی بر اساس بررسی‌های محقق پژوهشی که به مقایسه این سه گروه در ابعاد احساس تنهایی بپردازد یافت نشد. مطالعات نزدیکی در این ارتباط انجام گرفته است که می توان به پژوهش مارگالیت و هیمن (1986) اشاره کرد. آنها دریافتند والدین دارای پسر با ناتوانی یادگیری از میزان بیشتری از استرس برخوردارند و باعث می‌شود که این والدین فشار روانی زیادی را متحمل شوند. نتایج مطالعه با مطالعه تورکاسپا، ویسیل و سگیو (1998) همسو بود. آنها به بررسی احساس تنهایی در دانش‌آموزان با ناتوانی یادگیری در کلاس هشتم پرداختند. نتیجه مطالعه آنها حاکی از این بود که دانش‌آموزان با ناتوانی‌های یادگیری سطح بالایی از احساس تنهایی را نشان می‌دهند و در آینده نیز تنهایی بیشتری برای خود پیش‌بینی می‌کنند.
طبق تعریف پرلمان و پپلاو (1982) که تنهایی را احساس ناخوشایندی می‌دانند که در نتیجه‌ی کاستی در شبکه روابط اجتماعی فرد به صورت کمی و کیفی و بر اثر عدم دسترسی به روابط نزدیک و مطلوب با دیگران
این نوشته در علمی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.