دانلود مقاله رفتارهای انحرافی و رفتار پرخاشگرانه

در پژوهشی درودیان و همکاران (2013)، به بررسی ارتباط بین ابهام نقش و رضایتمندی در ورزشکاران نخبه ایرانی (مشتمل بر 92 نفر ملی‌پوش تیم‌های بسکتبال، هندبال و والیبال مردان و زنان ایران) پرداختند. ابهام نقش ورزشکاران با استفاده از مقیاس ادراک نقش بیوکامپ و همکاران (2002) سنجیده شد. به طور کلی نتایج این تحقیق نشان داد که بین ابهام نقش و رضایتمندی ورزشکاران نخبه رابطه معنادار وجود دارد. به عبارت دیگر هر چه ابهام نقش بازیکنان کمتر باشد، رضایتمندی ورزشکاران نخبه بیشتر خواهد بود. علاوه بر این نتیجه حاصل از رگرسیون نشان داد که ابهام نقش، پیش‌بین‌معناداری برای رضایتمندی ورزشکاران نخبه است. در مجموع نتایج مطالعه‌ی آنها نشان داد ابهام نقش یکی از منابع ایجاد استرس برای بازیکنان است. در واقع زمانی که بازیکن دقیقاً نمی‌داند چه نقش و وظیفه ای در زمین بازی دارد و اینکه آیا توقعات مربی خود را برآورده کرده است یا خیر، دچار استرس و فشار روانی می‌شود که در گام اول عدم رضایت مربی و بازیکن را به همراه دارد و سپس باعث افت عملکرد تیمی می‌شود. محققین این مطالعه در پایان پیشنهاد می‌کنند که همه عوامل تیم از جمله بازیکنان و مربی باید در ابهام‌زدایی نقش و کمک به درک بهتر بازیکن از نقشی که در تیم دارد، بکوشند تا باعث رضایتمندی بیشتر بازیکنان و در نتیجه عملکرد تیمی بهتر گردد.
در این بخش از پیشینه‌ی تحقیق به دو نمونه از پژوهش‌هایی که رابطه‌ی ابهام نقش و پرخاشگری را در گروه‌های سازمانی بررسی کرده‌اند، اشاره می‌شود.
نتایج پژوهش گل‌پرور و همکاران (1389)، نشان داد که طی یک فرآیند زنجیره‌ای عوامل فشارآور و استرس‌آور مختلف محیط کار نظیر ابهام نقش، تعارض نقش و غیره منجر به احساس فرسودگی هیجانی می‌شوند. سپس این احساس فرسودگی هیجانی، در قالب احساس تخلیه‌ی انرژی و احساس فشار شدید هیجانی (به صورت هیجانات منفی مختلف نظیر ناامیدی، اضطراب، افسردگی) افراد را به رفتارهای انحرافی سازمانی نظیر پرخاشگری و غیره متمایل می‌سازد. به علاوه استرس ناشی از محدودیت مسئولیت و اختیار و استرس ناشی از ابهام و تعارض با رفتارهای انحرافی دارای رابطه مثبت است. علاوه بر استرس، فرسودگی هیجانی نیزکه عموماً در نتیجه استرس انباشته شده بر افراد پدید می‌آید، با رفتارهای انحرافی دارای رابطه مثبت می‌باشد. همچنین یافته‌های این پژوهش از الگوی استرس-عدم تعادل-جبران حمایت می‌کند.
ادیبی و همکاران (1391)، در مطالعه‌ی خود با عنوان بررسی رابطه‌ی بین تقاضاهای شغلی، منابع شغلی و کنترل شغلی با رفتارهای انحرافی کارکنان، به این نتیجه رسیدند که ابهام نقش، تعارض و گرانباری نقش دارای توان پیش‌بین معناداری برای رفتارهای انحرافی مثل پرخاشگری هستند. همچنین شرایط شغلی استرس‌آور مانند بالا بودن ابهام نقش و تعارض نقش با پرخاشگری همبستگی دارد. دلیل پیش‌بینی پرخاشگری از طریق ابهام نقش، تعارض و گرانباری نقش این است که ابهام نقش و گرانباری نقش باعث درگیری افراد در رفتارهای پرخاشگرانه می‌شود تا از این راه بتوانند پاسخگوی این ابهام باشند. همچنین نتایج آنها نشان داد که عوامل فشارزای شغلی مانند ابهام نقش باعث به وجود آمدن هیجانات منفی متعددی می‌شود که منجر به پرخاشگری خواهد شد.
2-3-2- تحقیقات مربوط به پرخاشگری
همتی‌‌نژاد و همکاران (1379)، در پژوهشی عوامل پرخاشگری در میادین ورزشی را از دیدگاه ورزشکاران، تماشاگران و متخصصان تربیت بدنی بررسی کردند. ابزار اندازه‌گیری در این پژوهش پرسشنامه‌ای با عنوان بررسی عوامل پرخاشگری با سؤالات بسته بود. نتایج پژوهش آنها نشان داد که نحوه‌ی داوری، شکست و ناکامی تیم، رفتار ورزشکاران تیم مقابل، حساسیت رقابت، مسابقه مهیج و محرک، یادگیری پرخاشگری، پرخاشگری ورزشکاران و پرخاشگری تماشاگران، میزبان بودن تیم، ازدحام تماشاگران، آمادگی جسمانی پایین ورزشکاران، ناکامی ورزشکاران و تماشاگران در زندگی، رتبه تیم در جدول رده‌بندی و مهارت پایین ورزشکاران به ترتیب بیشترین تأثیر را در بروز پرخاشگری ورزشکاران و تماشاگران داشته است. همچنین ورزشکاران بسیار آموزش دیده یا از نظر آمادگی جسمانی بالا، هنگام مواجهه با فشار جسمانی یا محرک‌های هیجان‌آور در محیط با شدت پایینی از فعالیت فیزیولوژیکی واکنش نشان می‌دهند. به علاوه نظم و انضباط در برگزاری مسابقه‌ها، حضور خانواده، حضور رسانه‌های گروهی، تنبیه بعد از پرخاشگری به ترتیب بیشترین تأثیر را در کاهش پرخاشگری ورزشکاران و تماشاگران داشته است. همچنین نتایج تحقیق بیانگر این است که بین سن پایین و کم‌تجربه بودن و بروز پرخاشگری ورزشکاران ارتباط معناداری وجود دارد. بنابراین انتظار می‌رود که ورزشکاران کم‌تجربه پرخاشگری بیشتری را نسبت به ورزشکاران باتجربه مرتکب شوند.
Diane (2005)، در پژوهشی که بر روی اهمیت و نقش فعالیت های بدنی بر روی سلامت ورزشکاران انجام داد دریافت که خشونت در میان شرکت‌کنندگان فوتبال، هاکی روی یخ و راگبی به علت اضطراب بیش از حد و فشارهای روانی مرتبط با ورزش وجود دارد. از نظر شرکت‌کنندگان رفتار پرخاشگرانه زمانی که هدف تنها دستیابی به پیروزی است، قابل قبول به نظر می‌رسد.
رمضانی‌نژاد و همکاران (1385)، در تحقیقی به بررسی میزان بروز رفتارهای پرخاشگرانه‌ی بازیکنان تیم فوتبال پگاه (داماش فعلی) در رقابت‌های لیگ حرفه‌ای فوتبال ایران پرداختند. آنها 15 دیدار از رقابت‌های خانگی تیم پگاه در لیگ برتر را به عنوان نمونه‌ی تحقیق انتخاب کردند. برای ثبت رفتارها از چک‌لیستی محقق ساخته با الگو گرفتن از چک‌لیست پرخاشگری رابرتس و همکاران (1999) استفاده شد. یافته‌های این تحقیق نشان داد که تیم پگاه در مجموع 15 دیدار خانگی 529 رفتار پرخاشگرانه مرتکب شده است. همچنین نتایج مطالعه‌ی آنها نشان می‌دهد که بین پرخاشگری کلامی و بدنی تفاوت معنا‌داری وجود ندارد، ولی نتیجه‌ی مسابقه بر رفتارهای پرخاشگرانه بازیکنان تأثیرگذار بود. علاوه بر این بین رفتارهای پرخاشگرانه بازیکنان در نیمه اول و دوم تفاوت معنا‌داری وجود ندارد و بیشترین پرخاشگری کلامی به داور اعمال شده است. همچنین بین رفتارهای پرخاشگرانه در پست‌های مختلف بازیکنان تفاوت معنا‌داری وجود دارد و این رفتارها در پست هافبک و دفاع از دیگر پست‌ها بیشتر بود. یکی از دلایل معنا‌دار بودن تفاوت رفتارهای پرخاشگرانه‌ی هافبک‌ها و مدافعین نسبت به سایر پست‌ها، زیاد بودن مدت گردش توپ در میانه‌ی میدان و منطقه‌ی دفاعی و فشاری است که از سوی کادر فنی روی بازیکنان این پست‌ها اعمال شده و موجب تقویت و افزایش سطح رقابت و در نتیجه افزایش میزان بروز رفتارهای پرخاشگرانه شده است. در پایان این تحقیق پیشنهاد شده است که کادر فنی و سرپرستی تیم باید در عملکرد فردی و گروهی ورزشکاران از راهبردهای مناسب مدیریت رفتار هنگام نتیجه‌ی مساوی یا در رقابت‌های نزدیک و همچنین در توجه به بازیکنان پست هافبک استفاده کنند.
طلایی و همکاران (1391)، پژوهشی با عنوان پرخاشگری بین دانش‌آموزان ورزشکار را انجام دادند. آنها بیان کردند که پرخاشگری مانع این می‌شود که ورزشکاران ماهر و مسلط به انجام مهارت‌ها در رشته‌های مختلف ورزشی از نمایش بروز و توانایی خود احساس خرسندی نکنند. نتایج نشان می‌دهد که پرخاشگری مانع تمرکز بازیکن می‌شود و بر عملکرد تأثیر منفی می‌گذارد. همچنین نتایج بیانگر این است که گرایش ورزشکاران به رفتار خشونت‌آمیز تنها به رشته‌ی ورزشی آنها وابسته نبوده و عواملی مانند حساسیت، نتیجه مسابقه، اختلاف امتیاز، تحریک تیم میهمان توسط تماشاچیان میزبان، موقعیت تیم در جدول در بروز پرخاشگری تأثیرگذار است.
هدف از مطالعه‌ی (Kalpana و همکاران، 2012)، شناسایی رفتارهای پرخاشگرانه‌ی بازیکنان فوتبال در سطوح مختلف رقابتی بود. آزمودنی‌های این تحقیق 300 نفر از بازیکنان فوتبال هند بودند که به سه دسته مختلف درون‌منطقه‌ایی، درون‌دانشگاهی و همه‌ی بازیکنان درون‌دانشگاهی هند تقسیم شده بودند. پرخاشگری بازیکنان با استفاده از پرسشنامه پرخاشگری (kumar & shukla، 1988) اندازه‌گیری شد. نتایج نشان می‌دهد که همه‌ی بازیکنان درون‌دانشگاهی سطوح کمتری از پرخاشگری و بازیکنان درون‌منطقه‌ایی سطوح بیشتری از پرخاشگری را مرتکب شده‌اند. همچنین نتایج این مطالعه نشان می‌دهد پرخاشگری در ورزش می‌تواند دلایل متعددی داشته باشد از جمله سطح تماس بدنی، ناکامی، غریزه، انگیختگی، نشانه‌های محیطی و عوامل دیگری مثل شخصیت، دخالت رسانه‌ها، مربیگری و جامعه ایی که ما در آن زندگی می‌کنیم. به علاوه، نتایج بیانگر این است که پرخاشگری می‌تواند تاثیر منفی بر عملکرد بازیکنان داشته باشد.
2-4- جمع‌بندی و نتیجه‌گیری ادبیات تحقیق
با توجه به مبانی نظری و بر طبق مدل و تحقیقات بیان شده، همچنان که مشخص است توجه ویژه به فاکتورهای روانی مرتبط با عملکرد ورزشکاران می‌تواند راهگشای بیشتر مربیان در حل مسائل ذهنی و فشارهای روانی بازیکنان باشد. در اکثر پژوهش‌های ارائه شده، شاهد پیامدهای منفی و ناخوشایند متغیرهای ابهام نقش و پرخاشگری بر روند موفقیت‌آمیز تیم‌های ورزشی بوده‌ایم و بیشتر تحقیقات به رابطه‌ی منفی ابهام نقش با عملکرد ورزشی، (Eys و همکاران، 2001)، (Beuchamp و همکاران، 2003)، (Beuchamp و همکاران، 2005)، ابوالقاسمی و همکاران (1385)، نریمانی و همکاران (1388) و پرخاشگری با عملکرد ورزشی، ملکی (1390)، واعظ‌موسوی (1390)، طلایی (1391)، اذعان کرده‌اند. بر اساس نتایج پژوهش‌های (Beuchamp و همکاران، 2003)، (Eys و همکاران، 2003)، (Bebetos و همکاران، 2007)، می‌توان گفت که بازیکنان جوان و کم‌تجربه، به علت اینکه فرصت‌های کمتری برای انجام مسئولیت‌ها و درگیر شدن در نقششان دارند، شاخص‌های بیشتری از ابهام نقش را نسبت به بازیکنان باتجربه دارند. همچنین با توجه به مبانی نظری گفته شده، Beuchamp و همکاران، (2002، 2003)، (Eys و همکاران، 2003)، به علت متنوع بودن و پیچیدگی نقش‌های هجومی، فرصت‌های بیشتری برای ابهام نقش در حمله برای بازیکنان به وجود می‌آید.
بر طبق ادبیات سازمانی و بر اساس مدل استرس-عدم تعادل-جبران (گل‌پرور، 1389) می‌توان گفت که استرس با تحمیل فشارهای فراتر از حد متعارف بر افراد، آنها را به واکنش‌های رفتاری متعدد وا‌ می‌دارد و در نتیجه افراد را به سمت رفتارهای انحرافی متمایل می‌سازد. همچنین نتایج بیانگر این است که ابهام نقش با رفتارهای انحرافی مثل پرخاشگری دارای رابطه مثبت است (گل‌پرور و همکاران، 1389) و ابهام نقش دارای توان پیش‌بین معناداری برای پرخاشگری است (ادیبی و همکاران، 1391). بر اساس پیشنهادات تحقیقات پیشین (گل‌پرور، 1389)، این متغیرها در محیط‌های غیر از محیط کار، نیز ممکن است به خوبی بتواند قادر به پیش‌بینی پاسخ‌ها باشد. یافته‌ی پژوهش‌های مختلف در مورد متغیر دیگر این تحقیق، یعنی پرخاشگری، بیانگر آن است که عوامل مختلفی می‌تواند باعث بروز پرخاشگری شود و در ورزشکاران ایجاد خشم و برانگیختگی کند و در نتیجه تأثیر منفی بر عملکرد ورزشکاران بر جای گذارد.
بنابراین با توجه به تحقیقات قبلی، همان‌طور که ملاحظه می‌شود متغیرهای ابهام نقش و پرخاشگری با هم در محیط‌های ورزشی بررسی نشده‌اند. همچنین با توجه به رابطه‌ی ابهام نقش و پرخاشگری با عملکرد ورزشی و رابطه‌ی این دو متغیر در محیط‌های دیگر، می‌توان انتظار داشت که ابهام نقش با پرخاشگری در محیط‌های ورزشی هم رابطه داشته باشد، که هدف از پژوهش حاضر شناسایی رابطه‌ی ابهام نقش و میزان پرخاشگری در بازیکنان فوتبال لیگ برتر ایران است.
فصل سوم
روش‌شناسی تحقیق
3-1- مقدمه
در این فصل روش‌شناسی انجام تحقیق بررسی شده است. در تحقیقات میدانی انتخاب روش تحلیل آماری مناسب می‌تواند بر کیفیت اجرای تحقیق تأثیر مستقیم داشته باشد. این فصل به بررسی روش تحقیق، جامعه‌ی آماری، نمونه‌ی آماری و روش نمونه‌گیری، متغیرهای تحقیق، تعریف عملیاتی متغیرها، ابزار و روش‌های گردآوری اطلاعات، روایی و پایایی ابزار اندازه‌گیری، نحوه‌ی اجرای تحقیق و روش‌های آماری مورد استفاده در تحقیق می‌پردازد.
3-2- روش تحقیق
این نوشته در علمی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.