تحقیق درباره مقایسه نتایج و روش مشارکتی

تغییرات ارتفاع برحسب زمان حامل طراحی‌شده
در‏ شکل4-8 تغییرات سرعت برحسب زمان در دو دستگاه اینرسی و سرعتی آورده شده است. همان‌طور که مشخص است مقدار سرعت در دستگاه سرعتی به مقداری کم‌تر از سرعت مداری رسیده است. دلیل این موضوع این است که این سرعت، مستقل از سرعت دورانی زمین است و همان‌طور که پیداست سرعت اینرسی که بخشی از آن را سرعت دورانی زمین تشکیل می‌دهد به ‌سرعت مداری رسیده است. مقدار اولیه سرعت اینرسی معادل اثر سرعت دورانی زمین در عرض جغرافیایی پایگاه پرتاب است.
تغییرات سرعت برحسب زمان حامل طراحی‌شده در دستگاه سرعتی و اینرسی
در‏ شکل4-9 تغییرات زاویه حمله، زاویه فراز و زاویه مسیر برحسب زمان پرواز آمده است. همان‌طور که مشخص است زاویه حمله در فاز اول حرکت و در جو غلیظ مقدار کمی دارد اما در خارج از اتمسفر مقدار آن بیشتر شده است. زاویه فراز نیز طوری طراحی‌شده که در انتها معادل مقدار زاویه حمله شود. در این صورت مقدار زاویه مسیر در انتها صفر می‌شود. زمان عمودپروازی حامل متناسب با نسبت تراست به وزن حامل در لحظه پرتاب است.
تغییرات زوایای حمله، فراز و مسیر برحسب زمان حامل طراحی‌شده
‏ شکل4-10 تغییرات هد دینامیکی برحسب زمان است. مقدار هد دینامیکی حدود 50 ثانیه پس از پرتاب حامل به بیشترین مقدار خود می‌رسد. مقدار زاویه حمله در این نقطه مهم است و باید کم و نزدیک به صفر باشد. البته این اختلاف با صفر در‏ شکل4-9، به این دلیل است که قیود در نظر گرفته شده برای برنامه زاویه فراز بدلیل محدودیت های موجود در زمان حل و روند همگرایی، از پوشش دادن این مساله خودداری میکنند.
نمودار تغییرات دینامیکی نسبت به زمان
جزئیات تغییرات جرم برحسب زمان نیز در ‏ شکل4-11 آورده شده است.
نمودار تغییرات جرم برحسب زمان
طراحی حامل به روش امکان‌پذیری چند موضوعی
برای اطمینان از صحت این جواب‌ها به‌طور جداگانه و به کمک پارامترهای طراحی مشابه و همچنین ساختار طراحی مشابه برای زیرسیستم‌ها، به روش امکان‌پذیری چند موضوعی نیز متناسب با عملیات مشابه، طراحی بهینه حامل دیگری انجام‌گرفته است. برای این کار از بهینه‌ساز الگوریتم تبرید شبیه‌سازی‌شده استفاده‌شده است. ساختار این روش طراحی در ‏ شکل4-12 آورده شده است.
ساختار طراحی امکان‌پذیری چند موضوعی حامل فضایی
پس از طراحی با ساختار جدید و مشاهده نتایج، نسبت به صحت نتایج به‌دست‌آمده از روش مشارکتی اطمینان حاصل شد. ‏ جدول4-6 جهت مقایسه، نتایج طراحی حامل به کمک این دو روش را نشان می‌دهد.
مقایسه نتایج طراحی به روش امکان‌پذیری چند موضوعی و مشارکتی
کمیت
حامل طراحی‌شده به کمک روش مشارکتی
حامل طراحی‌شده به کمک روش امکان‌پذیری چند موضوعی
جرم مرحله اول (kg)
2/87145
90185
جرم مرحله دوم (kg)
5/21035
این نوشته در علمی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.