تحقیق درباره روش مشارکتی و عدم قطعیت

ضربه ویژه مرحله اول (s)
54/267
54/267
ضربه ویژه مرحله دوم (s)
92/291
92/291
جدول مقایسه‌ای مشخصات حامل های طراحی شده به روش مشارکتی و روش مقاوم مشارکتی با رویکرد چند هدفی
همان‌طور که پیداست، جرم مرحله اول طرح ناشی از طراحی مقاوم مشارکتی 3 تن سنگین‌تر بوده و روی‌هم‌رفته 7 ثانیه نیز به زمان عملکرد موتورها اضافه ‌شده است، ضمن آن‌که ازلحاظ ابعاد نیز اندکی رشد را نشان می‌دهد. ضربه ویژه مراحل نیز به لحاظ ثابت بودن پارامترهای موتور با یکدیگر مشابه است. در ادامه به مقایسه بیشتر این حامل‌ها می‌پردازیم.
‏ شکل4-23 تغییرات ارتفاع برحسب زمان را برای این دو حامل نشان می‌دهد.
نمودار مقایسه ای تغییرات ارتفاع بر حسب زمان حامل های طراحی شده به روش مشارکتی و روش مقاوم مشارکتی با رویکرد چند هدفی
نمودار مقایسه‌ای تغییرات سرعت برحسب زمان نیز در‏ شکل4-24 آورده شده است. حامل با طراحی CROD سرعت تزریق نزدیک‌تری به ‌سرعت مداری دارد. به‌عبارت‌دیگر سرعت مداری موردنیاز برابر با 7478 متر بر ثانیه است. این در حالی است که حامل طراحی‌شده با روش CROD به سرعت تزریق برابر با 7485 متر بر ثانیه می‌رسد که نسبت به سرعت تزریق حامل طراحی‌شده با روش CO که معادل 7442 متر بر ثانیه است وضعیت بهتری دارد.
نمودار مقایسه ای تغییرات سرعت بر حسب زمان حامل های طراحی شده به روش مشارکتی و روش مقاوم مشارکتی با رویکرد چند هدفی
تغییرات زوایای حمله، فراز و مسیر نسبت به زمان در‏ شکل4-25 نشان داده شده است. زاویه مسیر حامل طراحی‌شده به روش CROD در زمان تزریق معادل 004/0 درجه و حامل دیگر برابر با 006/0 درجه می‌باشد.
نمودار مقایسه ای تغییرات زوایای حمله، فراز و مسیر بر حسب زمان حامل های طراحی شده به روش مشارکتی و روش مقاوم مشارکتی با رویکرد چند هدفی
در ماکزیمم هد دینامیکی نیز روش CROD مناسب‌تر عمل کرده و ماکزیمم هد دینامیکی با این روش برابر با 39620 پاسکال است. بیشترین هد دینامیکی در حامل طراحی‌شده با روش مشارکتی معادل 41080 پاسکال می‌باشد.(‏ شکل4-26)
نمودار مقایسه ای تغییرات هد دینامیکی بر حسب زمان حامل های طراحی شده به روش مشارکتی و روش مقاوم مشارکتی با رویکرد چند هدفی
روند تغییرات جرم برحسب زمان برای هر و حامل در ‏ شکل4-27 قابل‌مشاهده است. مرحله اول حامل طراحی‌شده با روش CROD تقریباً در هر ثانیه 73/547 کیلوگرم پیشران مصرف می‌کند. و این رقم برای مرحله دوم نیز معادل 67/57 کیلوگرم بر ثانیه است. مصرف پیشران برای حامل طراحی‌شده با روش CO برای مراحل اول و دوم به ترتیب 23/541 و 02/57 کیلوگرم بر ثانیه می‌باشد.
نمودار مقایسه ای تغییرات جرم بر حسب زمان حامل های طراحی شده به روش مشارکتی و روش مقاوم مشارکتی با رویکرد چند هدفی
درنهایت می‌توان نتیجه گرفت که حامل طراحی‌شده با روش مقاوم مشارکتی علی‌رغم اختلاف جرم اولیه 3 تنی با حامل طراحی‌شده به روش مشارکتی، برای اجرای مأموریت قابل‌اعتمادتر است و وضعیت بهتری دارد.
ذکر این نکته ضروری است که روش مقاوم مشارکتی همگرایی خوبی ندارد. همچنین روش مشارکتی نیز به بهینهسازهای مورداستفاده در ساختار خود کاملاً حساس است.
هشدار: با توجه به فاصله گرفتن نتایج از مرزهای قیود در طراحی به روش مقاوم مشارکتی نباید این استنباط صورت گیرد که طراحی مقاوم منجر به فاصله گرفتن از مرز قیود می گردد. همانطور که در فصل دوم نشان داده شد در طراحی مقاوم، نقطه طراحی ممکن است (می توان گفت به احتمال زیاد) روی مرز بیفتد. طراحی مقاوم به دنبال یافتن نقطه طراحی می باشد که در آن نقطه، عدم قطعیت ها نتوانند انحراف زیادی در ماموریت ایجاد نمایند.
پیوست
این نوشته در علمی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.