سامانه پژوهشی – بررسی مقاومت افزایش یافته به آنتی بیوتیک‌های گروه آمینوگلیکوزیدی (HLAR) در انتروکوکوس فکالیس با روش …

از ۱۶ نمونه مربوط به انتروکوکوس فاسیوم، ۶ مورد مربوط به مردها و ۱۰ مورد در زنان شناسایی شده است. همین طور از ۸۴ مورد انتروکوکوس فکالیس ۲۸ مورد از مردان و ۵۶ مورد در زنان شناسایی شده است. رابطه معنی داری میان ارتباط عفونت بین زنان و مردان با در نظر گرفتن آزمون معنی داری آنووا (P value <0.05) دیده میشود. زنان بیشتر از مردان به انتروکوکوس آلوده میگردند.
شکل۴‑۲ جداسازی نمونهها به تفکیک محل بدست آمدن نمونه و جنسیت را نشان می‌دهد. در بین نمونه های کلینیکی بیشترین موارد انتروکوکوس از ادرار به تعداد ۵۴ نمونه از زنان و ۱۸ نمونه از مردان جدا گردیدند. کمترین تعداد نمونه مربوط به خلط با مجموع ۷ نمونه می‌باشد. ۴ نمونه مثبت از مردان و ۳ نمونه مثبت از زنان بدست آمد. همین طور ۸ نمونه از زخم و ۱۴ نمونه از بافت بدست آمد. نتایج مربوط به تفکیک جنسیت و نوع نمونه، فقط در مورد نمونههای ادرار معنی دار بوده و نشان می دهد که زنان از مردان بیشتر به عفونت ناشی از انتروکوک مبتلا می‌شوند (P value <0.05). سایر نمونه هابه دلیل کم بودن تعداد نمونهها، اعتبار محاسبه آماری نداشتند.
نتایج مربوط به گروههای سنی که در نمودار شکل۴‑۵ مشاهده می کنید. در گروه سنی ۲۵ تا ۴۴ ساله چه در زنان و چه در مردان به صورت معنی داری، عفونت با انتروکوکوس بیشتر مشاهده می شود. به طوری که ۳۸ % نمونه ها به تنهایی مربوط به این گروه سنی می‌باشد. در این گروه سنی از ۳۸% کل گروه ۲۶% را زنان و ۱۲% را مردان تشکیل میدهند. این بدین معناست که در گروه ۲۵ تا ۴۴ ساله، ۴۲/۶۵ درصد را زنان و باقی را مردان تشکیل میدهند.
همین طور این آمار در مورد انتروکوکوس فکالیس نیز صادق بوده و مشخص شده است که در گروه سنتی ۲۵ تا ۴۴ نیز بیشترین عفونت ناشی ازآلودگی به انتروکوکو فکالیس مشاهده میگردد.
نتایج مربوط به گروههای سنی نمونههای انتروکوکس فاسیوم را در شکل۴‑۷ مشاهده میکنید، اطلاعات نشان می‌دهد که گروه ۷۵ سال به بالا در مردان و گروه سنی کودکان، ۲۵ تا ۴۴ و ۷۵ سال به بالا در زنان، مستعد آلودگی به انتروکوک فاسیوم می باشند. معنی دار بودن اطلاعات به دلیل کم بودن تعداد نمونهها قابل بررسی نیست.
انتروکوکها به صورت ذاتی حساسیت کمی، خصوصاً مقاومت متقاطع به خانواده آنتی بیوتیکهای آمینوگلیکوزیدی را نشان میدهند. تصور می شود که این مقاومت ذاتی به دلیل کم بودن میزان جذب آنتی بیوتیک توسط باکتری است (۱۷۷). بنابراین مطابق فرض مطالعه ما، در حساسیت سویه‌های بالینی بدست آمده به آنتی بیوتیک های آمینوگلیکوزیدی، سطح پایینی از مقاومت باید مشاهده می شد. اما انتروکوکهای این مطالعه، توانسته بودند سطح بالایی از مقاومت به آنتی بیوتیکها را بدست آورند. در پزوهش ما برای غربالگری نمونهها و تشخیص HLAR از روش دیسک دیفیوژن (کربی بائر) با غلظت های بالای جنتامایسین (۱۲۰ میکروگرم) و استرپتومایسین (۳۰۰ میکروگرم) استفاده گردید. این بررسی نشان داد که خلاف تصور عمومی، درصد بالایی، مقاومت افزایش یافته به آمینوگلیکوزیدها وجود دارد. با این حال این مقاومت افزایشی یه صورت کاملاً مشخص مربوط به نمونههای بدست آمده از انتروکوکوس فاسیوم بود. البته در بین نمونه های انتروکوکوس فکالیس نیز به وضوح نشان داده شد که در حال گسترش است (۱۷۸).
مقاومت انتروکوکها نسبت به آنتی بیوتیکهای مورد استفاده در مطالعه ما به ترتیب تتراسایکلین (۹۵%)، استرپتومایسین (۵۶%)، جنتامایسین (۵۶%)، سیپروفلوکساسین (۵۳%)، پنی سیلین (۲۶%)، آمپی سیلین (۲۳%) و نیترفورانتوئین (۱%) بود. بدین معنا که تمام نمونه ها به یک آنتی بیوتیک خاص مقاومت کامل نشان ندادهاند. در عفونتهای جدی در بیماران دارای نقص و یا سرکوب سیستم ایمنی یک آنتی بیوتیک فعال بر روی دیواره سلولی مانند پنی سیلین و ونکومایسین به همراه آمینوگلیکوزیدهایی مانند جنتامایسین و استرپتومایسین باید استفاده شود. خانواده بتالاکتامها با ناپایدار کردن و ایجاد اختلال در دیواره می توانند جذب آمینوگلیکوزیدها را افزایش داده و یک اثر سینرژیسم در درمان عفونت داشته باشند.
در مواردی که دیسک گذاری یک سویه HLAR را مشخص میکند و همین طور استفاده از آنتی بیوتیکهای موثر بر روی دیواره کارایی ندارند، درمان ناموفق خواهد بود. این دلیلی ارزشمند برای تشخیص میزان مقاومت باکتری عامل عفونت قبل از تجویز دارو است. روند رو به گسترش مقاومت نسبت به آمینوگلیکوزید ها باعث شده است که مشکل درمان انتروکوکی در آتی به شدت مشخص و دچار ناکارآمدی شود.
مطالعه ما نشان میدهد که استفاده از روش دیسک گذاری برای تعیین مقاومت کاملا کاربردی و قابل استفاده نیست و همین طور توصیه میکنیم که هرچند، کربی بائر روش رایجی است ولی از بررسی به روشهای مولکولی نیز به دلایل مذکور استفاده شود.
از مجموع ۱۰۰ نمونه بدست آمده، تعیین حساسیت آنتی بیوتیکی به روش دیسک دیفیوژن که در شکل۴‑۸ آمده است، مشخص شد که ونکومایسین (میکروگرم ۳۰) ، ۹۸/۲% نمونه ها، به سیپروفلاکساسین ، ۹۶/۳% تعداد نمونه ها برای جنتامایسین (میکروگرم۱۲۰) ۶۶/۳۳% نمونهها و استرپتومایسین (میکروگرم ۳۰۰) ۶۲/۳۷% مقاوم هستند. ۴۳/۵۶% به سیپروفلاکساسین حساس، ۹۶/۳% حدواسط و ۴۸/۵۲% مقاوم هستند. از تعداد ۱۰۰ نمونه ۹۴/۵% به تتراسایکلین حساس و ۶/۹۴% مقاوم گزارش شدند. ۲۷/۵۳%در مورد پنی سیلین (۱۰ U) حساسیت و ۹۹/۰% حد واسطه و ۸۸/۲۲% مقاوم گزارش شده اند. برای آمپی

این مطلب را هم بخوانید :
دسترسی متن کامل - بررسی نقش گیرنده ۵ HT1A بر تقویت پتانسیل های میدانی شکنج دندانه دار در مدل ...

برای دانلود متن کامل پایان نامه به سایت  jemo.ir  مراجعه نمایید.

سیلین (۱۰ میکروگرم) ۷۷/۲۲% حساس و بقیه مقاوم گزارش شده اند. نتیروفورانتوئین با ۴/۹۷% حساسیت بیشترین تاثیر را بر روی نمونه ها داشته است. جنتامایسین (۱۲۰ میکروگرم) با ۱۱ نمونه حساس و ۶۶/۳۳% حد واسط و ۵۵/۴۵% مقاومت یک آنتی بیوتیک در استانه مقاومت گزارش می شود. استرپتومایسین (۳۰۰ میکروگرم) با ۶/۹۳% حساسیت، ۳۷/۶۲% حدواسط و ۵۵/۴۵% مقاومت نیز مشاهده شد. از انتروکوکوس فکالیس ATCC29212 نیز به عنوان کنترل منفی همواره استفاده شد.
در تعیین حساسیت نمونههای انتروکوکوس فکالیس بدست آمده از بیماران، ۷۵% حساسیت به ونکومایسین، ۴۲% به سیپروفلاکساسین، ۷۲% به پنی سیلین، ۸۲% به نیتروفوروتزین، ۱۱% به جنتامایسین و ۷% به استرپتومایسین حساسیت مشاهده شد. بیشترین درصد مقاومت مربوط به تتراسایکلین با ۸۴% گزارش گردید.
مطابق نتایج بدست آمده شکل۴‑۸ که در جدول ‏۴‑۲ قابل مشاهده است، بیش از نیمی از نمونه ها (۵۶%) به غلظتهای افزایش یافته جنتامایسین و همین طور استرپتومایسین مقاومت کامل نشان دادند. همین طور ۶۶/۳۳ % نمونه ها در برابر آنتی بیوتیک جنتامایسین، در گروه حد واسطه قرار گرفتند. برای استرپتومایسین ۶۲/۳۷ % نمونهها گزارش شد. پیش بینی میشود که در چند سال آتی، مقاومت افزایشی به گروه خانواده آمینوگلیکوزید ها به شدت افزایش پیدا کرده و مقاومت کاملی به دوزهای بالای این آنتی بیوتیکها پیدا گردد
همین طور از ۱۰۰ نمونه بدست آمده، تعیین حساسیت آنتی بیوتیکی به روش دیسک دیفیوژن که در شکل۴‑۸ آمده است، مشخص گردید که به ونکومایسین (۳۰ میکروگرم) ، ۹۸/۲% نمونهها، به سیپروفلاکساسین ، ۹۶/۳% تعداد نمونهها برای جنتامایسین (۱۲۰ میکروگرم) ۶۶/۳۳% نمونهها و استرپتومایسین (۳۰۰ میکروگرم) ۶۲/۳۷% نمونه ها مقاومت حدواسط داشتند که فقط با روش های مولکولی، مقاومت به آنتی بیوتیک در آنها مشخص میشود. آزمایشگاه های تشخیص طبی، که از روش های واکنش زنجیره ای پلی مراز استفاده نمی‌کنند، نمیتوانند به طور دقیق مقاومت و یا حساسیت نمونه بالینی خود را به آنتی بیوتیک های فوق خصوصا خانواده آمینوگلیکوزیدی مشخص نمایند.
در نمودار شکل۴‑۱۰ مقاومت افزایش یافته به جنتامایسین به تفکیک مرد و زن به نمایش در آمده است. به طوری که از کل نمونه های ادرار (۶۶ نفر شامل ۴۴زن و ۲۲مرد) ۳۳ نمونه (۵۰%) مقاوم، ۴ نمونه (۶%)حساس و ۲۹ نمونه (۴۳%) حد واسط شدند. در ۷ نمونه زخم، ۵ نمونه مقاوم و ۲ نمونه حد واسط بودند. در ۴ نمونه مایع نخاع، ۲ نمونه مقاوم و ۲ نمونه حد واسط بودند. در ۳ نمونه پلور، هر ۳ نمونه مقاوم بودند. در سه نمونه آسیت، هر ۳ نمونه مقاوم بودند. در ۲ نمونه خلط، هر ۲ نمونه مقاوم بودند. در ۲ نمونه مایع مفصلی، هر ۲ نمونه مقاوم بودند. نمونه های BAL، برونش، پروستات، ترشحات سینوس و نمونه واژینال هر یک ۱ نمونه همه حد واسط و نمونه های بیضه، هیپ، خون، پریکارد، آبسه و بیوپسی هریک ۱ نمونه و همه مقاوم و تنها ۱ نمونه جفت حساس بود.
در نمودار شکل۴‑۱۱ مقاومت افزایش یافته به استرپتومایسین به تفکیک مرد و زن به نمایش در آمده است. به طوری که از گل نمونه های ادرار (۶۶ نفر شامل ۴۴زن و ۲۲مرد) ۳۳ نمونه (۵۰%) مقاوم، ۵ نمونه (۵/۷%) حساس و ۲۸ نمونه (۴۲%) حد واسط شدند. در ۷ نمونه زخم ، ۴ نمونه مقاوم و ۳ نمونه حد واسط بودند. در ۴ نمونه مایع نخاع، ۱ نمونه مقاوم و ۳ نمونه حد واسط بودند. در ۳ نمونه پلور، هر ۳ نمونه مقاوم بودند. در سه نمونه آسیت، ۲ نمونه مقاوم و ۱ نمونه حد واسط بود. در ۲ نمونه خلط، هر ۲ نمونه مقاوم بودند. در ۲ نمونه مایع مفصلی، هر ۲ نمونه مقاوم بودند. نمونه های BAL، بیضه، آبسه و نمونه واژینال هر یک ۱ نمونه همه حد واسط و نمونه های برونش، پروستات، هیپ، خون، جفت، پریکارد، ترشحات سینوس و بیوپسی هریک ۱ نمونه و همه مقاوم بودند.
تشخیص زود هنگام مقاومت انتروکوکی و استفاده از راه های درمانی مناسب به از بین بردن عامل عفونت و جلوگیری از روند رو به رشد مقاومت افزایشی خواهد انجامید. هرچند که هم اکنون نیز با بروز پدیده مقاومت چند دارویی بعلاوه مقاومت به ونکومایسین ها و آمینوگلیکوزید ها، پروتکل درمانی مشخصی ارائه نشده است.
در مطالعه حاضر همچنین مواردی وجود داشت ( تقریبا کمتر از ۵ درصد) که نمونهها در تست دیسک دیفیوژن میزان حدواسط را نشان دادند در حالی که در آزمون واکنش PCR، ژن مقاومت حضور داشت. حدس زده میشود که حضور این ژنها به واسطه پلاسمید، عامل اصلی مقاومت نمیباشد. بلکه میزان بیان ژنها، تحت فاکتورهای متفاوت ( نوع میزبان، تعداد کپی نامبر) عامل اصلی تولید مکانیسمهای مقاومت میباشد که باید در مطالعات آینده به بررسی میزان بیان ژن ها نیز پرداخته شود.
در مطالعه حاضر نمونههایی که از ادرار افراد مبتلا گرفته شده بود، به شدت ژنهای مقاومت را از خود بروز دادهاند. در حالی که بقیه نمونههایی که از محل های دیگر بدست آمده بود، دارای مقاومت آنتی بیوتیک نبوده است.
در PCR ژن aac(6’)-Ie-aph(2’’)-Ia از کل نمونه های ادرار ۳۸% ، زخم ۵%، پلور ۳%، آسیت ۳%، خلط، مایع مفصلی، BAL، برونش، پروستات، بیضه، بافت هیپ، خون و نمونه واژینال وسینوس هر یک ۱% مثبت شد و PCR مایع نخاعی منفی گردید.
 

این مطلب را هم بخوانید :
تغییر الگوریتم بهینه سازی فاخته جهت استفاده در محیط های پویا- قسمت ۴۲