به نظر برخی دیگر در قرن پنجم قبل از میلاد ، بازرگانان عرب تخم خشخاش را به عنوان دارو به ایران وارد کرده و از راه ایران به چین بردند . (رحمدل،منصور, 1386, ص. 223)
در ایران باستان ، در کتاب اوستا از گیاه کانابیس ( شاهدانه ) که به عنوان یک ماده بی حس کننده موسوم بوده نام برده شده است . با وجود آشنایی با کانابیس ، ایرانیان در دوران قدیم به مواد مخدر معتاد نبود اند. (دانش, 1381, ص. 215)
ایرانیان قبل از حمله مغول با موارد استعمال افیون آشنایی داشته اند ،. چون قبل از حمله لشکریان چنگیز دو دانشمند ایرانی به نام ابوبکر محمد بن زکریای رازی و ابوعلی سینا با تریاک و خواص درمانی آن اشنایی کامل داشته اند . (رحمدل, حقوق کیفری مواد مخدر, 1391, ص. 223)
لذا می توان گفت ، آنچه باعث شده است مردم به مصرف تریاک بپردازند ، استفاده های پزشکی و تصورات عامیانه مردم در مورد اثرات آن بوده است. تا آنجا که در ایران بنا به یک اعتقاد قدیمی تریاک دارویی خدایی تلقی می شد و مردم معتقد بودند که در کار تریاک برکتی ربانی نهفته است . مجموعه این عوامل باعث شد که کشت خشخاش در ایران معمول و استعمال شود . (رحمدل, حقوق کیفری مواد مخدر, 1391, ص. 223)
طبق اسناد موجود در دوره سلاطین مغول تریاک استعمال می شد ، در دوره سنقریان در شیراز شیره گیاه را که سم مرفین داشت با شراب مخلوط نموده و در حضور سلاطین و بزرگان مصرف می کردند . در دوره صفویه مساله به صورت حاد و جدی تر گسترش پیداکرد . شیوع مصرف مواد مخدرو توسعه انواع مفاسد اخلاقی و اجتماعی در دوره صفویه صورت گرفته است . در این دوره استعمال تریاک بیشتر در بین شاهزادگان و درباریان و رجال کشور و ملازمان مخصوص بوده است . برای مثال ، شاه اسماعیل دوم پادشاه صفوی چون نتوانست بر مشکلات سیاسی و اقتصادی پیروز شود پناه به خمریات و مخدرات برد و در عالم مستی و برهوت با خوردن فلونیا (ترکیبی از تریاک ، بنگ و مواد مخدر دیگر درگذشت . (باستانی پاریزی, 1378, ص. 128)
مرگ شاه اسماعیل سوم پادشاه صفوی را به زیاده روی در استعمال تریاک و حشیش نسبت می دهند و گفته می شود که شاه طهماسب صفوی جهت رفع نگرانی از تزاید تریاک ،با تریاک به مبارزه برخاست و در سال 963 هجری قمری شراب فروشی و خوردن تریاک را ممنوع کرد و تریاک های سلطنتی را در آّب روان فرو ریخت . (رحمدل, حقوق کیفری مواد مخدر, 1391, ص. 224)

شاه عباس در سال های اول پادشاهی خود با تریاک به دشمنی برخاست و برای ترک اعتیاد و مبارزه با تریاک و کوکنار ( ماده حاصله از پوست خشخاش که مثل چای دم کرده و می نوشند ) دستوراتی صادر نمود . و در سال 1005 هجری قمری کارمندان تریاکی دربار خود را تصفیه کرد . (رحمدل, حقوق کیفری مواد مخدر, 1391, ص. 224)
وی در سال 1029 هجری قمری دستور داد به یکی از مستوفیان افیونی خود تریاک ندهد ، ولی این اقدامات فایده ای نکرد و در کنار تریاک و حشیش ، نوشیدن کوکنار نیز رونق و رواج یافت . شاه عباس در روز دوم جمادی الثانی سال 1030هجری قمری به جهت آن که سربازان و سپاهیان در اثر اعتیاد به کوکنار اکثرا بی حال و درامور نظامی بی علاقه شده بودند نوشیدن کوکنار را ممنوع کرد . و برای تریاکی ها مالیات سرانه (هر تریاکی سه هزار ریال ) وضع کرد که به خزانه شاه واریز شود . (رحمدل, حقوق کیفری مواد مخدر, 1391, ص. 224-225)
با وجود این، اقدامات شاه عباس مفید واقع نشد و استعمال مواد مخدر همچنان وجود داشت . کشت خشخاش در دوران شاه عباس رونق گرفت و بهترین تریاک ها از ناحیه لنجان اصفهان و کازرون به دست می آمد. (رحمدل, حقوق کیفری مواد مخدر, 1391, ص. 225)
گفته می شود که در اواخر سلطنت شاه عباس شیره خشخاش را تقریبا همه می خوردند و کسی نبود که از آن استفاده نکند . تریاکی ها معتقد بودند که تریاک برای معالجه اکثر بیماری ها و مخصوصا صرع مفید است و کلیه قوای بدنی و مخصوصا قوای جنسی را تقویت می کند. (رحمدل, حقوق کیفری مواد مخدر, 1391, ص. 225)
در زمان سلطنت شاه عباس دوم و شاه سلیمان نیز بر اساس نوشته شاردن جهانگرد فرانسوی مردم ایران تریاک می خوردند و او یک تریاک دان طلای میناکاری شده به شهنواز خان نایب السلطنه گرجستان تقدیم کرده است . به نحوی که عده ای انقراض سلسله صفوی به وسیله افاغنه در سال 1135 هجری قمری را به دلیل اشاعه مواد مخدر و اعتیاد به آن دانسته اند. (رحمدل, حقوق کیفری مواد مخدر, 1391, ص. 225)
در دوره قاجاریه در اثر نفوذ انگلیسی ها ، نحوه استعمال تریاک توسط ایادی هندی آنان ، از خوردن به کشیدن تغییر یافت . و بعد هم به مرور زمان تریاک به عنوان داروی خانگی جای خود را در میان ایرانیان باز کرد . حکومت نیز تریاک را به عنوان یک منبع درآمد به حساب آورد و این کسب درآمد از تریاک در زمان پهلوی نیز ادامه پیدا کرد که قانون تحدید تریاک مصوب 1289 هجری شمسی به عنوان اولین قانون مصوب در این زمینه و قوانین مصوب تا چندین سال بعدی دلالت بر این امر دارد. (رحمدل, حقوق کیفری مواد مخدر, 1391, ص. 225-226)
علی الظاهر در ایران مصرف مواد افیونی مثل تریاک و حشیش رواج داشته و دارد و هروئین و مرفین و سایر مواد مخدر در ردیف هروئین و مرفین از اواخر دهه 30 در ایران رواج پیدا کرده اند (رحمدل, حقوق کیفری مواد مخدر, 1391, ص. 226)
اعتیاد حد اقل با وجود یکی از دو نوع وابستگی زیر مشخص می شود :
وابستگی جسمانی که با ظهور از خویشتن داری یا عدم آن که با آشفتگی های جسمی و یا روانی است توضیح داده می شود و هنگامی ظهور پیدا می کند که مصرف ماده به تعلیق در آمده باشد . اهرمی فیزیولوژِیک در عرصه تحمل و بردباری است و معرف این است که که فرد معتاد به افزایش میزان ماده مورد مصرف کشانده می شود یا از ماده دیگری استفاده می کند که آثار مورد انتظار را محقق سازد .
وابستگی روانشناختی که خودرا با تمایل شدید به تمدید مصرف ظاهر می کند بی آنکه لزوما با ترک آن بیماری و تحمل ظاهر شود . این نوع وابستگی مستلزم ظهور منظم وابستگی جسمانی نخواهد بود . (برژن،هانری, 1391, ص. 14-15)
برخی از مواد مخدر به عنوان موادی در نظر گرفته می شوند که توانایی بالقوه سریع و شدید وابسته کردن سریع و قوی جسمانی و روانی را دارند ( هروئین ) در مقابل موادی مانند الکل وجود دارند که زمان القای وابستگی به ویژه وابستگی جسمانی می تواند سالهای زیادی به طول انجامد . مواد مخدر از دیدگاه دیگری نیز می توانند طبقه بندی شوند که آن را «توانایی بالقوه اعتیاد » می نامند . (برژن،هانری, 1391, ص. 15)
لازم به یاد آوری است که این تمایز مشروع و درست در اثر پیشرفت های علوم عصبی دوباره به چالش کشیده شده است (برژن،هانری, 1391, ص. 15)
تعریف اعتیاد به دارو خیلی مشکل است و امروزه به صورت دقیق تر به جای عبارت اعتیاد از عبارت وابستگی به دارو استفاده می کنند . اصطلاح «دارو »به معنی هر ماده ای است که وقتی مصرف می شود ممکن است یک یا بیش از یک کارکرد بدن را تغییر دهد . مشکل تعریف وابستگی به دارو وقتی به راحتی قابل درک است که رشته وسیعی از رفتارهایی که در آنها دارو مصرف می شود مشمول تعریف مزبور شود . برای مثال خیلی از افراد داروهای آرامبخش مصرف می کنند ولی معتاد نامیده نمی شوند . انتخاب اصطلاح «وابستگی دارویی » به جای اعتیاد به مواد مخدر از این جهت صورت گرفت که در سال 1964 سازمان بهداشت جهانی بر اساس توصیه یک گروه کارشناسی تلاش برای تفکیک بین« اعتیاد به مواد مخدر » و «عادت داشتن به مواد مخدر »را ، که تا آن موقع مجزا از هم تلقی می شدند ، متوقف کرد ، و به جای آنها از اصطلاح « وابستگی دارویی »استفاده نمود و وابستگی دارویی به شرح زیر تعریف می شود : « یک حالت روانی و گاهی اوقات فیزیکی است که از تعامل بین یک موجود زنده و دارو که با ویژگی پاسخ های رفتاری و پاسخ های دیگر مشخص می شود و همیشه با الزام به مصرف مستمر یا متناوب دارو به منظور درک آثار روانی ان همراه است و برخی اوقات به منظور اجتناب از درد ناشی از نبود دارو مورد استفاده قرار می گیرد. (رحمدل, حقوق کیفری مواد مخدر, 1391, ص. 214)
بخش سوم:
تاریخچه مصرف مواد مخدر برای ارتکاب جرم :
گفتار اول:
حشاشون:
گروه های تندرو اسلامی که به ترور های سیاسی دست می زدند با مصرف مواد توهم زا افراد خود را آماده حمله کرده و افراد بزرگ حکومت ها را می کشتند . اولین گروهی که در جهان معروف به استفاده از مواد توهم زا برای قتل دشمنان سیاسی خود است گروه پیروان «حسن صباح» به نام «حشاشون » بود .
تعریف :
حشاشون یک گروه اسماعیلی، فاطمی، نزاریه مشرقیه اند که از دیگر فاطمی ها جدا شده اند و به امامت نزار بن مستنصر بالله و اولاد وی دعوت میکنند، مؤسس شان حسن بن الصباح بود که قلعهء «الموت» را بحیث مرکز دعوت و پایتخت دولت خود قرار داده بود، این فرقه در قتل و ترور، بخاطر اهداف سیاسی و دینی، و در تعصب، امتیاز خاصی داشتند، کلمه «اساسین» (ASSASSIN) به اشکال مختلف در لغت اروپایى ها داخل شده و به معنای: قتل ناگهانی، قتل بطور غدر و خیانت، و یا قاتل حرفه ای، استعمال می شود. (مشکور, 1368, ص. 159)
آنان اولین گروهی بودند که مصرف مواد توهم زا در ایران را رایج نمودند و اولین ماده توهم زا در ایران حشیش بود. خوردن حشیش در شام ، آناتولی و عراق و کشیدن آن در ایران معمول بود . (مشکور, 1368, ص. 159)
اسماعیلیه از قرن سوم هجری عادت به استعمال حشیش داشتند در قرن پنجم هجری چنان که از اخبار صلیبیون معلوم می شود حشاشین که همان اسماعیلیه باشند برای دست زدن به ترور و آدم کشی و از خود بیخود شدن از این گیاه اهریمنی استفاده می کردند از این جهت کلمه assassin در زبان های اروپای جنوبی به معنای اسماعیلیه حشیش کش به کار می رود . (مشکور, 1368, ص. 159)
مقریزی از یک دانشمند ایرانی نقل می کند که استعمال حشیش در قرن ششم هجری توسط شیخی به نام حیدر اسماعیلی به مصر راه یافت . (مشکور, 1368, ص. 160)
ظاهرا تخم این گیاه در زمان خسرو پرویز از هند به ایران ، عراق و یمن برده شد . (مشکور, 1368, ص. 160)
استعمال حشیش در میان طبقه توانگر و سرمایه دار قاهره شیوع پیدا کرد ، به طوری که امیر سودون شیخونی در سال 780 آن را در مصر ممنوع کرد و جریمه هایی برای استعمال کنندگان تعیین کرد . (مشکور, 1368, ص. 160)

بعد ها استعمال آن رواج پیدا کرد ، و مردی اسماعیلی نسخه ای نوشت که می توان حشیش را با عسل آمیخت و آن را به کار برد و نام آن دارو را عقده ( آمیخته و ممزوج ) نام نهاد . (مشکور, 1368, ص. 160)
حشاشین از این جهت به اسماعیلیه اطلاق می شود که آنان بعضی اوقات حشیش استعمال می کردند تا از خود بیخود شده و دشمن خود را به قتل برسانند. (مشکور, 1368, ص. 160)

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

گفتار دوم :
حشاشین و بهشت :
مارکوپولو در سفرنامه خود نوشته است :
به دستور حسن صباح رهبرفرقه حشاشین به گروهی از جوانان ماده مخدر می‌خوراندند و در حالت بیهوشی آنان را به باغی بسیار زیبا منتقل می‌کردند که در آن جویهای شیر و عسل جاری بود و دختران زیباروی در آن به دلبری مشغول بودند. (پولو, 1363, ص. 63)
پس از گذشت چندین روز از سکونت جوانان در این بهشت ساختگی دوباره به آنان داروی مخدر خورانده و به نزد رهبر گروه می‌بردند. (پولو, 1363, ص. 63)
در این هنگام رهبر از آنان می‌پرسید که: “کجا بودید؟” جوانان همگی پاسخ می‌دادند: “در بهشت!” سپس رهبر حشاشین به آنان می‌گفت که به خواست من بود که شما وارد بهشت شدید و اگر می‌خواهید دوباره به آنجا بروید باید آنچه را که من امر می‌کنم به جای آورید. در این هنگام جوانان برای ورود دوباره به بهشت حاضر به هر گونه جانفشانی برای رهبر خود بودند . (پولو, 1363, ص. 63)
فصل دوم : انواع مواد مخدر و تاثیرات این مواد بر انسان
بخش اول : انواع مواد مخدر
گفتار اول :
تریاک :
یکی از قدیمی‌ترین و شایع ترین مواد مخدر تریاک است.مخدری که از سالیان دور یکی از موثر ترین ، پر طرفدار ترین و رایج ترین مخدر های مورد مصرف و سوءمصرف در تاریخ است . تریاک یک مخدر طبیعی است

دسته بندی : پایان نامه حقوق

دیدگاهتان را بنویسید